Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Kafasina Gore Τεύχος 18: Μια νύχτα.


ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

Γελούσα στη σκέψη ότι η πρώην αγαπημένη μου καθόταν στο τραπέζι απέναντι μου.  Δεν με είχε δει. Αν μπορούσα να δω - το χαμόγελο της θα έχει παγώσει, το χαμόγελο  δεν θα κατέβαινε στο πρόσωπό μου. Ήμασταν σε ένα ακριβό εστιατόριο και μέσα υπήρχαν άνθρωποι που θα μπορούσαν να πληρώσουν ακόμα πιο ακριβούς λογαριασμούς. Θα έπρεπε να φιλτράρω αυτό που έβλεπα γιατί δίπλα μου στο τραπέζι καθόταν ένα κορίτσι που ήταν η αγαπημένη μου για δύο μήνες τώρα και είναι ικανή να ξεδιαλύνει την κατάσταση με τις μικρές γυναικείες κινήσεις της. Μέσα στη νύχτα δεν ήμουν έτοιμος.
Ήμουν σαν μαθητής που δεν ξέρει τα θέματα των εξετάσεων. Στο αρσενικό μου προφίλ που υποστήριζα μέχρι σήμερα, ήταν σαν να σιδέρωνα το κουστούμι μου. Αυτά τα διπλά συναισθήματα στην ψυχή μου θα μπορούσαν να δείξουν αδυναμία. Στην καθημερινή ζωή αυτό είναι δυνατόν αλλά στο τραπέζι εκείνη τη στιγμή ένιωσα ανυπεράσπιστος.

Καθώς ο τόνος του γέλιου της πρώην αγαπημένης μου χαμήλωνε, τα υπάρχοντα εμπόδια διαλύθηκαν από ξαφνικά χαμόγελα, και φάνηκε ένας άντρας δίπλα της. Η φωνή της διαπερνούσε κάθε γωνιά και εξαπλωνόταν σε όλα τα μέρη του εστιατορίου με πλαστική επένδυση. Σαν να το ζήτησε ο σκηνοθέτης ο άντρας ήταν δίπλα στην αγαπημένη του. Και οι δύο είχαν δαχτυλίδι στα δάχτυλά τους, ένα λακάκι που έμοιαζε με χαμόγελο στα ζυγωματικά τους και μία πόζα που έδειχνε άνεση και εμπιστοσύνη. Ο άντρας που καθόταν απέναντι έγινε κάτι σαν σημείο ελέγχου ανάμεσα στο παρελθόν μου και στο μέλλον μου. Αν είχα κάνει πριν μια τέτοια χαζή ιδέα σε μία πρόταση, θα χαμογελούσα στον εαυτό μου. Τίποτα δεν ήταν γελοίο, ήταν η καινούργια μου σχέση, η διάθεσή μου ήταν εντάξει, δεν έκανα ανούσιες ερωτήσεις. Αν σηκωνόμουν και έφευγα, ακούγοντας τα φτερουγίσματα στο στομάχι μου, αν ζητούσα τον λογαριασμό,όλα θα ήταν εντάξει, όλα θα ξεχνιόντουσαν. Η κατάσταση, βγήκε από το μυαλό μου, πήρε τον έλεγχο του σώματος μου. Υπήρχε μια αίσθηση περιέργειας που δεν μπορούσα να καταλάβω και συνεργαζόταν με το τραπέζι που καθόμουν. Δεν ήθελα να μιλήσω στον εαυτό μου, το μυαλό μου ήθελε από μένα να σηκωθώ και να φύγω να τελειώσω αυτή την κατάσταση. Ένα χαμόγελο που δεν ήταν καθόλου πειστικό πάγωσε στο πρόσωπό μου. Σαν τον δολοφόνο που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, το χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό μου, σαν καθρέφτης, έδειχνε τον δολοφόνο.

Ήταν μια ιστορία αγάπης που έμεινε στη μέση ή μια πρόταση που δεν είπαμε; Κάποιες φορές είναι αδύνατο να περιγράψεις τι συμβαίνει μέσα σε έναν άνθρωπο. Από παντού ξεπηδούσαν εικόνες, τις οποίες δεν θυμόμουν καν και κανένας δεν ξέρει πού είναι οι κρυμμένες προτάσεις. Καθώς οι προτάσεις αυξάνονταν, τις οποίες δεν είχα το κουράγιο να διαβάσω, υπήρχαν εικόνες οι οποίες χάιδευαν την ψυχή μου.

Στο πρόσωπό μου αντανακλούσε το κοκκίνισμα ενός λίγο ψημένου κρέατος και τα μάγουλα μου είχαν φουσκώσει σαν έφηβου. Η αγαπημένη μου ένιωσε το τρέμουλο του σώματος μου:

-Αγάπη μου είσαι καλά;

-Καλά είμαι.

-Χμμ... Αλλά ποτέ δεν έτρωγες τόσο γρήγορα.

-Πεινάω.

Προφανώς δεν είχα καταλάβει ότι έτρωγα γρήγορα. Αφού ήπια ένα ποτήρι νερό, έριξα ένα κομμάτι κρέας στο στόμα μου. Με την άκρη του ματιού μου είδα ότι η πρώην αγαπημένη μου έτρωγε και αυτή κρέας. Της αρέσει πολύ το κρέας αλλά όταν δεν είναι απαραίτητο δεν τρώει κρέας, γεμίζει το στομάχι της με λαχανικά. Αν κρίνω από το γεγονός ότι τρώει κρέας, σηκώθηκε νωρίς, πήγε γυμναστήριο και είχε μια κουραστική ημέρα. Τα τρία χρόνια που είχα να την δω, δεν είχε ακόμα γίνει χορτοφάγος, συνεχώς ανέβαλλε για αργότερα αυτό το βήμα. Αν κάτι άλλαξε με τα χρόνια, τα πράγματα που ξέραμε ο ένας για τον άλλον παρέμειναν αναλλοίωτα. Ενώ η πρώην αγαπημένη μου έκοβε το κρέας της σαν να έσχιζε τους γοφούς μου, μασούσε προσεχτικά το κρέας στο στόμα της, σαν να μην ήταν κρέας, αλλά η καρδιά μου η οποία είχε μετατραπεί σε τσίχλα.

Λοιπόν χρησιμοποίησα το δικαίωμα να απαντήσω στην ερώτηση με ερώτηση:

-Το κρέας είναι πολύ νόστιμο.

-Είσαι εντάξει;

-Να σου δώσω ένα κομμάτι κρέας;

-Δεν τρώω κρέας, δεν το ξέρεις;

Στην πραγματικότητα, εκείνη τη στιγμή σε εκείνο το τραπέζι δεν υπήρχαν πολλά πράγματα που ήξερα. Αυτά που ήξερα, τα ξέχασα. Συνειδητοποίησα ότι μετά από αυτό, κάποια πράγματα δεν θα είναι πια τα ίδια.

Αν δεν είχαμε συναντηθεί με την πρώην αγαπημένη μου, ίσως η ζωή θα με ρωτούσε, θα αγνοούσα τις ερωτήσεις, θα περίμενα για τις εξετάσεις αργότερα. Δεν ήταν ανάγκη να μου κάνει ερωτήσεις η ζωή. Προφανώς οι ερωτήσεις που δεν έκανα στον εαυτό μου ήταν σε απόσταση δύο τραπεζιών απέναντι από την καρέκλα μου. Δεν ξέρω αν θα ήμουν ευτυχισμένος καθισμένος στην καρέκλα μου, αλλά ένιωσα σαν να ήμουν δυστυχισμένος με τη χαρούμενη διάθεση της πρώην αγαπημένης μου.

Ήταν αδύνατο να μην με είχε δει η πρώην αγαπημένη μου. Ήμουν στο οπτικό της πεδίο. Το ήξερε αυτό και αντίθετα από μένα μπορούσε να ελέγξει αυτή την κατάσταση, κατάφερε να κρατήσει την απόσταση ανάμεσα στα δύο τραπέζια, με τη γυναικεία της διαίσθηση, μακριά από τα μάτια της.

Πριν προχωρήσω στην παραγγελία για το επιδόρπιο, η πρώην αγαπημένη μου, με αργό ρυθμό, κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα, διασχίζοντας το χώρο ανάμεσα στα τραπέζια. Ένα ελαφρύ αεράκι χάιδεψε το πρόσωπό μου, μεταφέρθηκε στα μαλλιά μου, σαν να το άγγιζα με τα χέρια μου. Το νερό που έπινα πριν πάγωσε στα χείλη μου. Το φως στο κεφάλι μου, άγγιξε το πρόσωπό μου και κλείδωσε στο στόμα μου σαν τον υγρό εμετό ενός παιδιού στον λαιμό του. Καταπίνοντας το νερό μονορούφι, συμπεριφέρθηκα σαν καραβάνι που είδε νερό στην έρημο. Σκούπισα το στόμα μου με μια πετσέτα, την ίδια με το τραπεζομάντιλο στο τραπέζι,  και είχα μια πετσέτα στα χέρια μου επειδή είχα γίνει μούσκεμα. Σηκώθηκα από το τραπέζι και άρχισα να περπατώ πολύ αργά. Έτσι, την ακολούθησα στην τουαλέτα. Το άγχος της ηθικής μου με οδήγησε δέκα βήματα μακριά. Επειδή έφυγα βιαστικά από το τραπέζι, άρπαξα το τηλέφωνο. Έκανα ότι μιλούσα στο τηλέφωνο ενώ περπατούσα προς την τουαλέτα - αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα. Από απόσταση έμοιαζα πολύ αστείος, από κοντά έμοιαζα ηλίθιος. Προσποιούμενος να μιλάω στο τηλέφωνο ήταν πολύ δύσκολο. Περνώντας δεξιά μου και αριστερά μου, οι σερβιτόροι χαμογελώντας, με κοίταζαν, σαν να με είχαν πιάσει να λέω ψέματα. Προκειμένου να μην αποκαλυφθώ ακόμα περισσότερο, έλεγα που και που "χμμ, χμμ χμμ".

Κάνοντας το αυτό, χωρίς να διαταράξω τη σοβαρότητα του τηλεφωνήματος, κοίταξα την αγαπημένη μου. Όταν η πρώην αγαπημένη μου βγήκε από την τουαλέτα, ο ήχος από τα ψηλά τακούνια των παπουτσιών της χρησίμευσε σαν προειδοποιητικό σήμα στην ψυχή μου. Γύρισα όχι μόνο με το κεφάλι μου, αλλά με κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Υπήρχε μια στιγμή άσκοπης γυναικείας διαίσθησης, από την οποία δεν είναι δυνατόν να ξεφύγεις... Για ένα τέταρτο του δευτερολέπτου ανταλλάξαμε ματιές, ήμασταν σιωπηλοί, φαινόταν ότι είχαμε φάει και είχαμε πιεί. Υπήρξε μια κατάσταση που δεν θέλαμε να σταματήσουμε τον χρόνο. Δεν ήθελε να δημιουργήσει μια νέα στιγμή, ένα νέο διάλειμμα. Σαν να μην έβρισκε μέρος να βάλει τα χέρια της, ίσιωσε τα μαλλιά της, το σώμα της δεν μπορούσε να κινηθεί, σαν να άφησε την ψυχή της για αποθήκευση, συνειδητοποίησα την επιθυμία της να φύγει. Μην κοιτάτε τις μεγάλες εξηγήσεις μου, δεν πέρασε ούτε ένα δευτερόλεπτο, καθώς έφυγε, περπατώντας πάλι πίσω μου με ένα ελαφρύ αεράκι. Καθώς περπατούσε προς το τραπέζι, ο ήχος που έβγαινε από τα τακούνια της φτερούγισε στο μυαλό μου.

Έτρεξα από το εστιατόριο στον δρόμο. Χρειαζόμουν καθαρό αέρα. Η βλακεία που μόλις είχα κάνει πριν - ήθελα να βγω έξω για να αναπνεύσω τον αέρα,κρύβοντας πίσω κάτι, ήθελα να μείνω εκεί για λίγο.

Ο υπάλληλος που κάπνιζε μπροστά μου φαινόταν τόσο χαρούμενος που θα μπορούσα να του δώσω μια κλωτσιά. Κάτω από έναν θυμό χωρίς αιτία τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι τόσο κωμικοτραγικά.

-Θέλεις ένα τσιγάρο;

-Φυσικά φίλε.

Ο υπάλληλος φάνηκε να περίμενε αυτή τη στιγμή, βάζοντας ένα τσιγάρο από την τσέπη του στο στόμα μου. Δεν είχε φωτιά, κι έτσι το τσιγάρο που μου έδωσε το άναψε από το τσιγάρο του.

-Ελπίζω ότι δεν σας ενοχλεί.

Λέγοντας "συγνώμη", έβαλε πάλι το σβησμένο τσιγάρο στο στόμα μου με τα δάχτυλά του.

- Δεν είμαι θυμωμένος, δεν είμαι θυμωμένος.


Ενώ η παγωνιά της νύχτας δεν άγγιξε το εσωτερικό μου, θα κάπνιζα ένα τσιγάρο και θα έμπαινα στο εστιατόριο. Άρχισε να ρίχνει ψιλόχιονο. Έπεφτε στην επιφάνεια των αυτοκινήτων σαν ζάχαρη. Για μια τέτοια νύχτα,μια τέτοια διακόσμηση ταίριαζε.

-Μπορώ να έχω άλλο ένα τσιγάρο;

-Φυσικά κυρία.

Και η πρώην αγαπημένη μου είχε βγει στον δρόμο. Δεν πήγε στο τραπέζι της και με ακολούθησε.

Όταν ο υπάλληλος έβγαζε να ανάψει ένα τσιγάρο για την πρώην αγαπημένη μου, πήρα ένα τσιγάρο από το χέρι της και το άναψα μόνος μου. Δεν ήθελα ο υπάλληλος να κάνει την ίδια ερώτηση για την αηδία. Η αγαπημένη μου και ο υπάλληλος και εγώ καπνίζαμε σιωπηλά. Ο καπνός που βγάζαμε δημιούργησε ένα κωμικό θέαμα.

Η πρώην αγαπημένη μου, κοιτάζοντας το τσιγάρο με το κραγιόν:

- Ξεκίνησες το κάπνισμα.

- Πρώτη φορά καπνίζω (βήχας). Αλλά εσύ ξεκίνησες το κάπνισμα (βήχας).

- Και  εγώ πρώτη φορά καπνίζω (βήχας).

Είδαμε πως σε μια γυναίκα που βήχει μετατράπηκε η φωνή της σε φωνή με αρσενικό τόνο με διαφορετικούς τρόπους. Η βραχνιασμένη της φωνή περιέγραφε το παρελθόν μας. Ο υπάλληλος δεν έβηχε, ο καπνός που εισέπνεε πριν ακόμα συναντήσει τα κύτταρα του, στροβιλιζόταν ανάμεσα στα δόντια του, περπατώντας ειρηνικά. Δεν ήθελα να τελειώσει το τσιγάρο του. Εάν δεν ήταν ενοχλητικό, θα μπορούσα να ζητήσω άλλο ένα τσιγάρο από τον υπάλληλο. Υπήρξε μια στιγμή πρόσωπο με πρόσωπο με την πρώην αγαπημένη μου, όταν ο καπνός του τσιγάρου της πέταξε στα χείλη μας, και φάνηκε σαν φιλί.

- Ο 28ος χρόνος ...

Η φωνή του υπαλλήλου  καταστρέφει την καπνισμένη μας ατμόσφαιρα, η πρώην αγαπημένη μου έτρεξε μέσα στο εστιατόριο. Αυτή τη φορά ήθελα να δώσω πραγματικά μια κλωτσιά στον υπάλληλο. Επιπλέον, δεν ήταν ένας παράλογος θυμός, θα μπορούσε να θεωρηθεί ο υποκινητής.

Το τσιγάρο στο χέρι μου δεν έχει νόημα, η μυρωδιά του βρωμίζει ολόκληρο το σώμα μου από το κεφάλι μέχρι τα δάχτυλα. Το τηλέφωνο μου χτυπάει, με περιμένει στο τραπέζι μέσα η αγαπημένη μου, είναι η πέμπτη φορά που μου κάνει αναπάντητη.  Έχω ένα τηλέφωνο στο χέρι μου, καπνό στο κοστούμι και τα μαλλιά μου, και με αυτή την όψη έφτασα στα τραπέζια. Μπαίνοντας στο εστιατόριο, το πρόσωπό μου άρχισε να έχει μια έκφραση που δεν μπορούσε να περιγραφεί. Στο τραπέζι μου, στην καρέκλα μου καθόταν η πρώην αγαπημένη μου και δίπλα ο  αγαπημένος της, σαν να ήρθαν επίσκεψη στις διακοπές. Σε τέτοιες στιγμές, ο εγκέφαλος δεν μπορεί να απαντήσει άμεσα στην εικόνα που βλέπει. Στο τραπέζι μου, η πρώην αγαπημένη μου και ένας άντρας που δεν ήξερα το όνομά του, τι έκαναν;

Πλησιάζοντας το τραπέζι, μπορούσα να ακούσω τη φωνή του άγχους μου.

Αφού είδε ότι πλησίαζα, η αγαπημένη μου σηκώθηκε:

- Αγάπη μου, έλα εδώ, έλα. Κοίτα, ο φίλος μου από το πανεπιστήμιο ο Ουμίτ, δεν έχουμε συναντηθεί εδώ και πολύ καιρό. Αυτή είναι η αρραβωνιαστικιά του, συγνώμη, ξέχασα το όνομά σου ...

- Γεια.

-Είναι ο γάμος τους το Σαββατοκύριακο, θα πάμε αγάπη μου έτσι δεν είναι;

Έχοντας στον λαιμό μου, τη γεύση ενός τσιγάρου και καθαρίζοντας την αναπνοή μου:

- (Βήχας) ... Θα πάμε.

       ------------------------------------------------------------------------------------

One Night “Bir Gece" by Engin Akyürek, 18th edition of Kafasina Göre Magazine (January-February 2018)

I laughed at the thought that my former lover was sitting at the table across from me. She did not see me. If I could see - her grin would have frozen, and the smile would not have rolled down my face. We were in an expensive restaurant, and inside there were people who could pay even more serious bills. I should filter my views, because at the table next to me sat a girl who was my beloved for two months and is able to unravel the situation with her little women's touches. Overnight, I was not ready, I was like a student who does not know the subject on the exam. In my male profile, which I supported up to today, it was like ironing my suit. Restore Allah, the dual sensations in my soul could show weakness. In everyday life this is possible, but at the table at that moment I felt defenseless.
As the tone of laughter of my former lover declined, the existing barriers dissolved from sudden smiles, and a man next to her became visible. Her voice penetrated every corner, spread over all surfaces in the restaurant with plastic coating. Exactly at the request of the mise-en-scene the man was located to the beloved. Both have one ring on their fingers, a mound resembling a smile on the cheekbones, and poses gave comfort and confidence. The man sitting opposite me became something like a checkpoint between my past and future. If I had previously made such a stupid idea in a sentence, then I smiled to myself with my rounded places. Nothing was ridiculous, there was my new connection, my mood was in order, I did not ask unnecessary questions.
If I stood up and left, listened to the fluttering moths in my stomach, asked for an account, everything had to be in place, to sink into oblivion. The situation, knocking out the brains, took over my body, a sense of curiosity that I could not understand, cooperated with the table I was sitting at. I did not want to talk to myself, my mind wanted me to stand up and left, I finished this situation.
Suspended on my face gypsum cardboard smile looked quite unconvincing. As a murderer who returns to the crime scene, a stupid smile on my face, like a mirror, showed the killer.
Was there a love story left in the middle, or an unspoken phrase?
Sometimes it is impossible to describe what is going on inside a person. From everywhere jumped pictures that I did not even remember, and no one knows where the hidden phrases. As the proposals rose, which I lacked the courage to read, there were pictures that stroked my soul.
On my face reflected the redness of a little fried meat, cheeks puffed up like teenagers. My beloved felt the trembling of my body:
- Darling, are you okay?
- OK
- Hmm ... But you never ate so fast
- I'm hungry
I probably did not notice that I was eating fast. After drinking a glass of water, I threw a piece of meat into my mouth. From the corner of my eye I checked - my ex-beloved also ate meat.
She likes very fried meat, but when it's not necessary, she does not eat meat, but stuffs the belly with herbs. Judging by the fact that she eats meat, she got up early today, went in for sports, spent a tiring day. For three years that I have not seen her, she has not yet become a vegetarian, constantly postponing this step. If something changed over time, things that we knew about each other remained unchanged. While my former beloved was cutting meat, as if tearing my hips, carefully chewed the meat in her mouth, as if it was not already meat, but my heart, turned into a chewing gum.
Therefore, I used the right to answer the question with a question:
- Meat is very tasty
- Are you okay?
"Give you a piece of meat?"
"I do not eat meat, do you know?"
In fact, at that moment, at that table there were not so many things that I knew. Those that he knew - he forgot. I realized that after that, some things will not be like before.
If we had not met with my former lover, perhaps life was going to ask, filter out the questions, waited for a later exam. There was no need for life to ask me questions. Apparently, questions that I did not ask myself were at a distance of two tables opposite my desk. I do not know if I was happy sitting at my desk, but I felt that I was unhappy with the happy state of my former lover. At the person essence of metal forceps, in the most simple moments even as received from a warehouse of scrap metal can be rusty and sticky.
It is impossible that the former lover did not see me. I was in her field of vision. She knew that, unlike me, she could control this situation, she managed to turn the distance into two tables by female intuition, far from her eyes.
Before proceeding to order a dessert, my ex-beloved, at a slow pace, headed for the toilet, crossing the space between the tables. A light breeze licked my face, moved to my hair, as if touching my hands. The water I drank before was frozen on my lips. The light on my head, touched my face, and looked in my mouth like a wet vomiting of a child in a breastplate. Swallowing the water in one gulp at a time, I behaved like a caravan who saw the water in the desert. I drained my mouth with a napkin, the same as a tablecloth on the table, a napkin in my hands was launched for my saturation.
Getting up from the table, I began to walk very slowly. So, I was going after her to go to the toilet. The whole morale of my anxiety drove me ten paces away. Because I hastily started from the table, I grabbed the phone. I pretended to be talking on the phone while I walked to the toilet - this is the first thing that occurred to me. From a distance I looked very comical, near - an idiot. Pretending to talk on the phone was very difficult. Dumbling past me to the right and left, the waiters, smiling, looked at me, as if they had caught me in a lie. In order not to reveal even more, I occasionally said "hmm, hmm, hmm."
Doing this, without disturbing the seriousness of listening, I looked at my beloved. When my ex-lover came out of the toilet, the clinking of the high heels of her shoes served as a warning signal in my soul. I turned not only with my head, but with every cell of my body. There was a moment of useless female intuition, from which it is not possible to escape ... Over a period of a quarter of a second we exchanged glances, were silent, it seems, ate and drank. There was a state that did not want to stop the time. She did not want to create a new moment, a new interval of time. As if not finding a place where to put her hands, straightened her hair, her body could not move, as if she left her soul for storage, I realized her desire to leave. Do not look at my long explanations, not a split second, as she left, stepping past me again with a slight breeze. As she walked to the table, the sound emanating from her heels fluttered in my brain.
I rushed from the restaurant to the street. I needed clean air. The stupidity that I had just made before - I wanted it to come out with the air I breathed, hiding behind something, I wanted to stay there for a while.
The knave who smoked in front of me looked so pleased that I could well give him a kick. Under the causeless anger things could be so tragicomic.
- Do not share one cigarette?
"Of course, brother."
The Knave seemed to be waiting for this moment, he put a cigarette out of his pocket into my mouth. There was no fire, a cigarette given to me, he lit from his cigarette.
- Do not be disgraced, for the sake of Allah
Saying "do not scribble", he put the dried cigarette in my mouth again with his fingertips
- Do not sneer, do not sneer
While the night frost did not take my insides, I was going to smoke a cigarette and enter the room. He began to drizzle light snow. He woke up on the surface of cars like sugar powder. For such a night and such a decor approached.
"Can I get another cigarette?"
- Of course, sister.
And my ex-beloved went out into the street. When she did not reach the table, she followed me. When the jack was going to light a cigarette and my former favorite, I took a cigarette from her hand and lit it myself. I did not want the jack asking the same question about disgust. My beloved and my jack and I smoked in silence. The smoke produced by us created a comical spectacle.
My ex-beloved, looking at a cigarette in lipstick:
- You started smoking
- First time I smoke (cough). But you started smoking (coughing)
- And the first time I smoke (cough)
We witnessed how a woman coughing in front of her turned into a male tonality of voices in different ways. Her coughing voice was describing our past. Knave did not cough, the smoke inhaled by him even before he met his cells, he swirled between his teeth, walking peacefully. I did not want his cigarette to end. If it were not embarrassing, he could ask for another cigarette from the jack. There was a moment face to face with my former beloved, when the smoke of her cigarette flew to our lips, and it turned out like a kiss.
- The 28th year ...
- The jack's voice destroys our smoky atmosphere, my ex-favorite run into the room. This time I wanted to cut the jack for real. In addition, it was not an unreasonable anger, it will know how to serve as an instigator.
The cigarette in my hand becomes meaningless, her smell stinking my entire body from head to toe. My phone breaks, waiting for me at the table inside, my favorite is the fifth time unrequited dials the number. I have a phone in my hand, smoke on my suit and hair, in this form I made my way to the tables. Entering the room, my face began to appear an expression that could not be described. At my table, in my chair sat my former lover, and next to her beloved, as if they came to visit the holiday. At such moments, the brain can not instantly respond to the resulting image. At my table, my ex-beloved and a man whose name I did not know, what did?
Approaching the table, I could hear the voice of my anxiety.
After seeing my arrival, my beloved jumped to her feet:
- Beloved, come here, come. Look, my university friend Umit, we have not seen each other for a long time. This is his fiancee, sorry, I forgot your name ...
- Hello
"It's their wedding at the weekend, we'll go, love, will not we?"
Sitting in my throat, the taste of a cigarette, cleansing my breath:
- (Coughing) ... Let's go.

Translated to english by Engin Akyürek Benim Aşkım Güzel Gözleriyle.

1 σχόλιο:

Συνολικές προβολές σελίδας