Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

KafasinaGore Τεύχος 8: Η μυρωδιά.

H ΜΥΡΩΔΙΑ
Πριν από χρόνια
Στη σχολική τσάντα μου, μια μυρωδιά είχε αρχίσει διαπερνά από το τετράδιο μου, δίπλα στη μύτη του 0,7  μολυβιού μου. Όταν κάποιος έχει μια σχολική τσάντα, το μυαλό του είναι επίσης, σαν ένα κατάστημα εξοπλισμού γραφείων. Μου είχε πάρει τόσο καιρό όσο  κάνει ένα  παιδί με μια κόκκινη σχολική στολή να απομνημονεύσει την προπαίδεια, να καταλάβω την πηγή της μυρωδιάς. Η απάντηση ότι  εννέα φορές το επτά ή το μηδέν έκανε  τα πάντα μηδέν ήταν πέρα από τα όρια της κατανόησής μας τότε. Η μυρωδιά που διαχεόταν από το τετράδιό  μου είχε αιχμαλωτίσει τη σχολική τσάντα μου τόσο πολύ που φαινόταν σχεδόν σαν να είναι η τσάντα κάποιου άλλου. Αυτή η μυρωδιά που είχε αιχμαλωτίσει τη σχολική μου τσάντα, και έμμεσα και μένα,ήταν από το άρωμα της γόμας που άνηκε στην Ayça (ay-cha) της  οποίας τα δόντια ήταν σαν να τα είχε ροκανίσει  ποντίκι.
Το άρωμα που αναδιδόταν από τις σελίδες του τετραδίου μου είχε δημιουργήσει τον αρωματισμένο  κόσμο ενός παιδιού που προσπαθούσε να μελετήσει πάνω στο τραπέζι στο σπίτι του. Η σχέση ανάμεσα στη μυρωδιά  και το σβήσιμο είχε γίνει η ίδια η Ayça από ό,τι ένα φιλοσοφικό επίπεδο. Το να σβήνεις σήμαινε λίγο να κρύβεις. Όπως ένας συλλέκτης γραμματοσήμων, είχα αρχίσει τη συλλογή με τις αναμνήσεις μου με την μυρωδιά που αναδιδόταν  από αυτό το τετράδιο. Αυτή ήταν η αρχή ενός πάθους που θα γινόταν το πιο όμορφο χόμπι του κόσμου. Είχα καταγράψει τόσα πολλά πράγματα, ενώ έσβηνα ένα λάθος τοποθετημένο κόμμα. Η γόμα της Ayça της  οποίας τα δόντια ήταν ροκανισμένα από ένα ποντίκι είχε γίνει η πιο ισχυρή συσκευή εγγραφής του κόσμου. Ίσως, αυτός ήταν ο λόγος που τα πράγματα που προσπάθησα να σβήσω  για πάντα από τη ζωή μου είχαν μια μυρωδιά. Το να προσπαθείς  να σβήσεις πράγματα ήταν μια υπεράνθρωπη πράξη και δεν υπήρχε χώρος για ορθογραφικά λάθη στη ζωή. Ίσως, δεν θα θυμόμουν μετά από χρόνια το πρόσωπό  της Ayça, αλλά ό,τι μοιραστήκαμε κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων θα ήταν κολλημένο στη μνήμη μου με μια μυρωδιά, κάνοντας με πιο άνθρωπο.
Χρόνια αργότερα…
Με τον περισσότερο προβληματισμένο τρόπο μου, ξεφύλλιζα τα βιβλία με τις χειρότερες πωλήσεις σε ένα βιβλιοπωλείο. Ένιωθα σαν να ήμουν σε ένα σούπερ μάρκετ και όχι σε ένα βιβλιοπωλείο και έκανα ένα λογοτεχνικό ταξίδι ανάμεσα στους διαδρόμους. Όταν ήμουν έτοιμος να πάω στον διάδρομο με την Τουρκική Λογοτεχνία, το παλτό μου και τα χέρια μου άρχισαν ξαφνικά να μυρίζουν σαν ένα άρωμα. Στην πραγματικότητα, ήταν περισσότερο ο τρόπος  που φορούσε το άρωμα και όχι το ίδιο το άρωμα. Κοίταξα γύρω μου, σκεφτόμενος  αν το φορούσε το κορίτσι που στεκόταν  στον διάδρομο με τα βιβλία  «Πώς να πετύχεις στη ζωή σου». Όσο περισσότερο προχωρούσα τόσο περισσότερο η μυρωδιά  διαχεόταν. Φαινόταν σαν να έβγαζα μονοξειδίου του αρώματος καθώς ανέπνεα. Γιατί αυτή η μυρωδιά είχε δημιουργήσει μεγάλες καρδιές στα σύνορα της όσφρησής μου που περιέβαλλαν  το σώμα μου; Φεύγοντας από το βιβλιοπωλείο, πήγα  στην τουαλέτα του καφέ απέναντι από το δρόμο και ήθελα να απαλλαγώ από αυτή την μυρωδιά  πλένοντας το πρόσωπο και τα χέρια μου. Όταν είδα τα μάτια μου στον καθρέφτη, ενώ έπλενα το πρόσωπό μου, έριξα και πάλι νερό στο πρόσωπό μου, και σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να είναι όνειρο. Όταν κάποιος χτύπησε την πόρτα, επανήρθα στην πραγματικότητα με το πρώτο χτύπημα και άφησα την τουαλέτα στον επόμενο , χωρίς καν να σκουπίσω το πρόσωπό μου.Κοίταξα με ζήλια  τον άνδρα τον οποίο συνάντησα στην πόρτα της τουαλέτας, επειδή ήταν αδύνατο να μην μυρίσει την μυρωδιά που αναδιδόταν από το σώμα μου και να μοιράζομαι την μυρωδιά της με αυτόν τον άνδρα είχε φέρει τη λέξη "ζήλια" πίσω στη ζωή μου και πάλι. Περπατούσα γρήγορα και παράλληλα, γύριζα την μύτη μου γύρω γύρω και μύριζα το σώμα μου για να βρω σε ποια σημεία το σώμα μου ανέδιδε αυτή την μυρωδιά. Ήξερα ότι έπρεπε να ξεφορτωθώ αυτή την μυρωδιά, το συντομότερο δυνατόν κάνοντας ένα ντους. Αφού μια φορά το αρχείο μνήμης άνοιξε, ο κόσμος θα μπορούσε να μετατραπεί σε καζάνι αρώματος.
Ενώ η μύτη μου, που ήταν κουρασμένη από την μυρωδιά,  άλλαζε θέση με το στόμα μου, ένας από τους φίλους μου, τον οποίο συνήθως έβρισκα τυχαία στις πιο γελοίες στιγμές, είπε «Τι συμβαίνει αδερφέ;»
Χρησιμοποιώντας μία από τις πιο συνηθισμένες φράσεις , είπα «Καλά, εσύ;»
«Είμαι καλά αδερφέ. Αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, ας πιούμε λίγο τσάι.»
«Θα πάω σπίτι.»
«Μόνο ένα τσάι, φίλε.»
«Μήπως μυρίζεις κάτι επάνω μου;»
«Εννοείς σαν ιδρώτα;»
«Δεν μυρίζεις κάτι επάνω μου;»
«Nooo». (Όχι)
Τα  τρία «o» του «Nooo» («Όχι»), τα οποία δεν έχουν καμία αντιστοιχία στην Τουρκική γλώσσα, με είχαν μπερδέψει περισσότερο. Υποθέτω ότι οι ρινικές βαλβίδες κάτω από τη ρινική του κοιλότητα είχαν φράξει.
«Εννοείς ότι δεν μυρίζεις κάτι επάνω μου;»
«Nooo.»(Όχι)
Αφού πήραμε ο καθένας τον δρόμο του άοσμοι, πήγα πίσω στο βιβλιοπωλείο. Στην πραγματικότητα, ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Χρειαζόμουν τρία πράγματα, αλλά ήθελα ειδικά να περιηγηθώ στο τμήμα όπου πουλούσαν αρωματικές γόμες. Πολύχρωμες  και με χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων που δεν ήξερα, μύριζαν σαν απορρυπαντικό. Ενώ κινούσα την μύτη μου πάνω στις γόμες, το μάτι μου έπιασε το μάτι ενός μικρού κοριτσιού. Προσπαθώντας να μην τραβήξω την προσοχή, είχα βρει μια γόμα παρόμοια με τη  γόμα της Ayça, αγόρασα και ένα σημειωματάριο και ένα μολύβι μαζί, και στη συνέχεια έφυγα από το βιβλιοπωλείο.
Ένα τραπέζι, ένα μολύβι στο χέρι μου, και ένα άδειο λευκό χαρτί ... Αν και η αρωματισμένη γόμα ήταν ο πρωταγωνιστής , γνώριζε τη σημασία της  πώς και πού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Η μυρωδιά, ήταν αισθητή σαν ένα κομμάτι του εαυτού μου, κινούνταν ασταμάτητα  με τα χέρια μου και τα μαλλιά μου. Είχα άρχισε να γράφω για την πηγή της μυρωδιάς, τη συνάντησή μας, το πρώτο μας γεια ...
ΓΕΙΑ
ΓΕΙΑ
Πριν να μισοτελειώσω το τσάι μου, είχα γράψει πολλές σελίδες. Η αρμονία που είχε δημιουργηθεί από τις όμορφες φράσεις ανέβλυζε από τα  επτά μπουντρούμια του πύργου του μυαλού μου [σημείωση μεταφραστή: Εννοεί τις βαθιές γωνίες του μυαλού του.] Όπως έγραψα, η αρωματική γόμα  της Ayça είχε υποβιβαστεί σε  γκεστ ηθοποιό από πρωταγωνιστή.  Δεν ήθελα να σβήσω τίποτα. Όλα όσα έγραψα ήταν τόσο αληθινά. Ενώ έγραφα για την μυρωδιά της, περιέγραφα όλα τα είδη των λουλουδιών χωρίς να χρησιμοποιώ ούτε ένα κόμμα.
ΓΕΙΑ
Τα πάντα συνεχιζόταν με ένα αθώο τρόπο που δημιουργήθηκε από ένα χαιρετισμό. Δεν είχα λεξικό για να γράψω κακές προτάσεις. Όπως έγραφα, ένιωθα ότι το άρωμα που περιέβαλλε το σώμα μου ελαττωνόταν αργά. Τα ρήματα μου είχαν διαποτιστεί με μυρωδιά βασιλικού και η σκληρότητα και η επαναστατικότητα ενός ρήματος παραδεχόταν από μόνες τους την υπεροχή του θέματος τους.
ΓΕΙΑ
Υπογράμμιζα αυτή τη λέξη σαν την πιο όμορφη λέξη αγάπης του κόσμου. Ήξερα ότι κάποιες λέξεις είχαν μυρωδιά και τα δωμάτια των θρυλικών ποιητών είχαν όμορφες μυρωδιές που δεν θα μπορούσαν να παραχθούν από καμία μάρκα  αρωμάτων.
Δεν έπινα καν το τσάι μπροστά μου, γιατί είχαμε προτάσεις που πίναμε τσάι. Τα πράγματα που διαπότιζαν τις αναμνήσεις μας θα μπορούσαν  να είναι ισχυρότερα από οτιδήποτε άλλο. Ακόμη και ο ήχος από το κουταλάκι του τσαγιού ήταν πιο αποτελεσματικός από ό, τι οι δείκτες του μόντεμ που έδειχναν  χρόνο και τόπο. Είχα ένα τεράστιο χαμόγελο σαν ένα κρουασάν στο πρόσωπό μου. Ήταν ένα χαμόγελο ανάμεσα  στα χείλη και τα δόντια μου, που περιμέναν να γελάσω. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου, έπιασα το μάτι του φίλου μου, με τον οποίο είχα συναντηθεί νωρίτερα. Το χαμόγελο μου είχε γλιστρήσει από τα δόντια μου πίσω στα εσωτερικά μου όργανα. Απευθυνόμενος σε μένα και σαρκαστικά,
«Αδελφέ, δεν θα πήγαινες σπίτι;»
«Ήθελα να πιω ένα τσάι.»
Λέγοντας «Αμέ», είχε καθίσει μπροστά μου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε πει,
«Μπορώ να έχω κι εγώ ένα;»
Μετά, σηκώθηκε και είπε: «Αδελφέ, τι συμβαίνει, πλύθηκες με γυναικείο άρωμα; Ολόκληρο το σώμα σου μυρίζει.»

Είχα ζεστάνει το παλιό μου χαμόγελο πάλι και είπα «Noo.» (Όχι) .

    -----------------------------------------------------------------------------------------------------

THE SCENT
By Engin Akyurek
[Translated by Engin Akyurek Universal Fans Club]
Years ago
In my school bag, a scent had started permeating from my notebook next to my 0.7 retractable pencil. When one has a school bag, one’s mind is also like an office supply store. It had taken me as long as a child in a red school uniform memorizing the multiplication table to figure out the source of the scent. An answer for nine times seven or zero turning everything into zero was way beyond our comprehension back then. The scent diffusing from my notebook had captivated my school bag so much that it had almost seemed like someone else’s bag. This was the scent that was latched onto my school bag, and implicitly to me, by the scented eraser belonging to Ayça (ay-cha) whose teeth were like gnawed by a mouse. The scent exuding from the pages of my notebook had created the scented world of the child who had been trying to study on the table at home. The relationship between the scent and the action of erasing had become Ayça herself rather than a philosophical level. Erasing meant a little bit hiding. Like a stamp collector, I had started collecting my memories with the scent permeated from that notebook. This was the beginning of a passion that would become the world’s most beautiful hobby. I had recorded so many things while deleting a wrong-placed comma. The eraser of Ayça whose teeth were gnawed by a mouse had become the world’s most powerful recorder. Maybe, this was why the things I tried to erase for all my life had a smell. Trying to erase things was a superhuman act and there was no place for spelling mistakes in life. Maybe, I wouldn’t remember Ayça’s face years later, but everything shared during those school years would cling into my memory with a smell, making me more human.
Years later…
In my most preoccupied manner, I was browsing the worst sellers in a bookstore. I felt as if I was in a supermarket rather than a bookstore and was taking a literary journey among the aisles. When I was just about to turn to Turkish Literature aisle, my coat and my hands suddenly started smelling like a perfume. Actually, it was more like the way she wore the perfume rather than the perfume itself. I looked around, thinking if the girl standing at the personal development books aisle was wearing it. The more I walked the more the scent permeated. It seemed like I was exuding perfume monoxide as I breathed out. Why had this scent that created big hearts at my smell borders been surrounding my body? Leaving the book store, I had gone to the restroom of the café across the street and I had wanted to get rid of that scent by washing my face and hands. When I had caught my eyes in the mirror while washing my face, I had soused water on my face again, thinking that it might be a dream. When someone had knocked on the door, I had been pulled back to the reality by the first knock and left the restroom to the next person without even toweling my face. I had jealously looked at the man whom I met at the restroom door because it was impossible for him not to smell the scent exuding from my body and sharing her scent with that man had brought the word “jealousy” back to my life again. I was walking fast and meanwhile, turning my nose around and sniffing my body to mark where my body exuded that scent. I knew that I had to get rid of that smell as soon as I could by taking a shower. When once the memory file was opened, the world might turn into a perfume caldron.
While my nose swapping place with my mouth which was tired of smelling, one of my friends whom I would usually stumble into at the most ridiculous moments, had said “What’s up bro?”.
Using one of the circumlocution sentences, I had said “Fine, and you?”
“I’m fine bro. If you have nothing to do, let’s have some tea.”
“I will go home.”
“Just one tea, man.”
“Do you smell something on me?”
“You mean like sweat?”
“Don’t you smell anything on me?”
“Nooo”.
The three “o” of “no”, which don’t have any correspondence in Turkish, had confused me more. I guess the nasal valves under his nasal hump had been clogged.
“You mean you don’t smell anything on me?
“Nooo.”
After we went on our ways scentless, I had gone back to the bookstore. Actually, I knew what I needed to do. I needed three things but I had especially wanted to browse the section where they kept scented erasers. Colorful and featuring animated characters which I didn’t know, they were smelling like a detergent. While I was moving my nose over erasers, I had caught a little girl’s eye. Trying not to get an attention, I had found an eraser similar to Ayça’s eraser, bought a notebook and a pencil with it, and then left the bookstore.
A table, a pencil in my hand, and an empty white paper… Although the scented eraser was the leading actor, it knew the importance of how and where it would be used. The smell, becoming tangible like a part of me, was on the move with my hands and my hair. I had started writing the source of the scent, our meeting, our first hello…
HELLO
HELLO
Before I half-finished my tea, I had written many pages. The harmony created by beautiful sentences was gushing out of my mind’s seven tower dungeons [Translator’s note: He means deep corners of his mind.] As I wrote, Ayça’s scented eraser was being demoted to an extra from a leading actor. I didn’t want to delete anything. Everything was as real as what I wrote. While I was writing her scent, I was describing all kinds of flowers without using a single comma.
HELLO
Everything was continuing in an innocent manner created by a greeting. I didn’t have a dictionary to write bad sentences. As I wrote, I was feeling that the scent surrounded my body was diminishing slowly. My verbs were becoming permeated with the basil smell, and the ruthlessness and rebelliousness of a verb was conceding itself to the supremacy of its subject.
HELLO
I was underlining that word as the world’s most beautiful love word. I knew that some words had scent and legendary poets’ rooms had beautiful scents that couldn’t be produced by any of the fragrance brands.
I wasn’t even drinking the tea in front of me because we had sentences that we drank tea. The things pervaded into our memories could be stronger than anything else. Even the sound of teaspoon was more effective than modem indicators that indicated time and place. I had a huge smile like a croissant on my face. It was a smile between my lips and teeth, waiting to laugh. When I raised my head, I had caught my friend’s eye, whom I stumbled into earlier. My smile had slid from my teeth back to my internal organs. Accosting me and sarcastically,
“Bro, weren’t you going home?”
“I wanted to have a tea.”
Saying “Uh-huh”, he had sat before me. As if that wasn’t enough, he had said,
“Can I have one, too?”
Then, when he got up and said “Bro, what’s up, have you washed yourself with a woman fragrance? Your whole body smells.”
I had warmed up my old smile back and said “Noo.”
[Thanks to  Engin Akyurek Universal Fans Club for English translation]

  -------------------------------------------------------------------------------------------------
L'ODEUR

Il y a des années.
Dans mon sac d'école, un parfum avait commencé à imprégner de mon carnet à côté de mon crayon retractable 0,7 . Quand on a un sac d'école, son esprit est aussi comme un magasin de fournitures de bureau. Il avait fallu à moi ,aussi longtemps qu’un enfant dans un uniforme scolaire rouge fait pour mémoriser la table de multiplication, pour déterminer la source de l'odeur. La réponse à neuf fois sept ou zéro tournant tout en zéro était bien au-delà de notre compréhension à l'époque. Le parfum diffusant à partir de mon carnet avait captivé mon sac d'école, si bien qu'il semblait presque comme le sac de quelqu'un d'autre. C’était le parfum qui a été accroché à mon sac d'école, et implicitement à moi, par la gomme parfumée appartenant à Ayça (ay-cha) dont les dents étaient comme rongées par une souris. Le parfum exsudant des pages de mon carnet avait créé le monde parfumé de l'enfant qui avait essayé d'étudier sur la table à la maison. La relation entre le parfum et l'action de l'effacement était devenu Ayça elle-même plutôt que d'un niveau philosophique. Effacer signifiait un peu cacher. Comme un collectionneur de timbres, j’avais commencé à rassembler mes souvenirs avec le parfum imprégné de ce cahier. C’était le début d'une passion qui allait devenir le plus beau passe-temps du monde. J'avais enregistré tant de choses lors de la suppression d'une virgule mal placée. La gomme d’ Ayça dont les dents ont été rongées par une souris était devenue l’appareil enregistreur le plus puissant du monde. Peut-être, c’était la raison pour laquelle les choses que j'essayais  d'effacer toute ma vie avaient une odeur. Essayer d'effacer les choses était un acte surhumain et il n'y avait pas de place pour les fautes d'orthographe dans la vie. Peut-être, je ne me souviendrais  pas le visage d’ Ayça des années plus tard, mais le tout partagé pendant ces années scolaires se cramponnerait  dans ma mémoire avec une odeur, me rendant plus humain.
Des années plus tard…
Dans ma manière la plus préoccupée, je regardais les livres les moins vendus dans une librairie. Je me sentais comme si j'étais dans un supermarché plutôt que dans une librairie et je faisais un voyage littéraire parmi les allées. Quand j’étais en train de me tourner vers l'allée de la littérature turque, mon manteau et mes mains ont soudainement commencé à sentir comme un parfum. En fait,c’ était plus comme la façon dont elle portait le parfum plutôt que le parfum lui-même. Je regardais  autour, pensant si la jeune fille debout à l’ allée des livres d’épanouissement  personnel  le portait. Plus je marchais plus le parfum imprégnait. Il semblait comme si je m’ exsudais  du monoxyde de parfum comme je respirais. Pourquoi cette odeur qui a créé de grands cœurs à mes frontières d’odorat avait entouré mon corps? En quittant la librairie, j'étais allé aux toilettes du café dans la rue et j’ai voulu me débarrasser de cette odeur en lavant le visage et les mains. Quand j'avais vu mes yeux dans le miroir tout en lavant mon visage, j'avais trempé l'eau sur mon visage, pensant que ce serait peut-être un rêve. Quand quelqu'un avait frappé à la porte, j'avais été tiré  à la réalité par le premier coup et j’ai laissé les toilettes à la personne suivante sans même essuyer mon visage. J'avais jalousement regardé l'homme que j’ai rencontré à la porte des toilettes, car il était impossible pour lui de ne pas sentir l'odeur qui se dégageait de mon corps et de partager son parfum avec cet homme, avait apporté le mot «jalousie» encore une fois à ma vie. Je marchais vite et en même temps, je tournais mon nez autour et je reniflais mon corps pour marquer l'endroit où mon corps dégageait cette odeur. Je savais que je devais me débarrasser de cette odeur dès que possible en prenant une douche.
Une fois le fichier de mémoire a été ouvert, le monde pourrait se transformer en un chaudron de parfum.
Alors que mon nez échangeait place avec ma bouche qui était fatigué de l'odorat, un de mes amis que je rencontrais généralement dans les moments les plus ridicules, avait dit "Quoi de neuf frère?".
Utilisant  une des phrases de circonlocution, je lui avais dit "Très bien, et toi?"
"Je vais bien frère. Si tu n’as rien à faire, nous allons boire du thé."
"Je vais rentrer à la maison."
"Juste un thé, frère."
"Tu sens quelque chose sur moi?"
"Tu veux dire quelque chose comme de la sueur?"
"Tu ne te sens pas quelque chose sur moi?"
"Nooon".
Les trois "o"de  "non", qui ne disposent pas d’aucune correspondance en turc, m’ avaient embrouillé  plus. Je suppose que les valves nasales sous sa bosse nasale avait été bouchées.
"Tu veux dire que tu ne sens rien sur moi?
"Nooon."
Après que nous sommes partis  sans odeur, j'étais allé à la librairie. En fait, je savais ce que je devais faire. J’ avais besoin de trois choses, mais je voulais surtout parcourir la section où il y avait  des gommes parfumées. Colorées et disposant des personnags d'animation que je ne connaissais pas,elles sentaient comme du détergent. Alors que je déplaçais mon nez sur les gommes, j'avais attrapé l'oeil d'une petite fille. Essayant de ne pas obtenir l’attention, j’ avais trouvé une gomme semblable à la gomme d’Ayça,j’ ai acheté un carnet et un crayon avec la gomme, et puis j’ai quitté la librairie.
Une table, un crayon à la main, et une feuille blanche ... Bien que la gomme parfumée soit l'acteur principal, elle savait l'importance de comment et où elle serait utilisée. L'odeur, devenant tangible, comme une partie de moi, bougeait  avec mes mains et mes cheveux. J'avais commencé à écrire la source de l'odeur, notre rencontre, notre premier salut...
SALUT

SALUT
Avant que je finisse mon thé, j'avais écrit de nombreuses pages. L'harmonie créée par de belles phrases jaillissait les sept tours donjons de mon esprit [Note du traducteur: Il signifie les coins profonds de son esprit] Comme j'écrivais, la gomme parfumée d’ Ayça était rétrogradée à un acteur figurant d'un acteur principal. Je ne voulais supprimer rien . Tout était aussi réel que ce que j'ai écrit. Pendant que j'écrivais son parfum, je décrivais toutes sortes de fleurs sans utiliser une seule virgule.
SALUT
Tout se poursuivait  d'une manière innocente créée par une salutation. Je n'avais pas de dictionnaire pour écrire de mauvaises phrases. Comme j’ écrivais, je me sentais que le parfum entouré mon corps diminuait lentement. Mes verbes sont devenues imprégnés de l'odeur de basilic, et la cruauté et la rébellion d'un verbe a été admis lui-même à la suprématie de son sujet.
SALUT
Je soulignais ce mot comme le plus beau mot d'amour dans le monde. Je savais que certains mots avaient de l’odeur et les chambers des légendaires poètes avaient de belles odeurs qui ne pouvaient pas être produites par aucune des marques de parfums.
Je ne buvais même pas mon thé en face de moi parce que il y avait des phrases que nous buvions du thé. Les choses, imprégnant dans nos souvenirs pourraient être plus forts que tout. Même le son de cuillère à café était plus efficace que les indicateurs de modem qui indiquaient le temps et le lieu. J'ai eu un grand sourire comme un croissant sur mon visage. C’était un sourire entre mes lèvres et les dents, en attendant de rire. Quand j’ai levé la tête, j'avais vu  l'oeil de mon ami, que j’avais rencontré plus tôt. Mon sourire avait glissé de mes dents à mes organes internes. S’approchant à moi et d'un ton sarcastique,
"Frère,tu  n'irais pas à la maison?"
"Je voulais boire un thé."
Disant "Uh-huh", il était assis devant moi. Comme si cela ne suffisait pas, il avait dit,
"Je pourrais en avoir un, aussi?"
Puis, quand il s’est levé et a dit: "Frère, qu’est-ce qui se passe, tu t’es  lavé avec un parfum de femme? Ton corps sent  tout entier. "
J'avais réchauffé mon vieux sourire et j’ai dit "Noo."

             --------------------------------------------------------------------------------
SPANISH
(Thanks to Engin Akyurek Argentina)
EL PERFUME
Hace años
En mi mochila, un aroma que impregna había empezado desde mi libreta al lado de mi 0.7 lápiz retráctil. Cuando uno tiene una mochila, la mente también es como una tienda de suministros de oficina. Me había tomado tanto como un niño en un rojo uniforme escolar memorizando la tabla de multiplicar para averiguar la fuente del olor. Una respuesta para nueve veces siete o convertir todo en cero cero fue mucho más allá de nuestra comprensión en ese entonces. Difundiendo el aroma de mi cuaderno había cautivado mi mochila tanto que casi parecía como si alguien más está bolsa. Este era el perfume que estaba aferrada a mi mochila, e implícitamente a mí, por el aroma de goma pertenecientes a ayça (ay-Cha) cuyos dientes eran como mordidos por un ratón. El aroma de la fosa de las páginas de mi cuaderno había creado el mundo con esencia de el niño, que había estado tratando de estudio sobre la mesa en casa. La relación entre el olor y la acción de borrar ayça ella misma se ha convertido en más que un nivel filosófico. Borrando significaba un poco escondida. Como un coleccionista de estampillas, yo había empezado a coleccionar mis recuerdos con el aroma impregnado de ese cuaderno. Este fue el comienzo de una pasión que se convertiría en la más hermosa del mundo hobby. Yo había grabado un montón de cosas al borrar una coma mal colocada. El borrador de ayça cuyos dientes fueron mordidos por un ratón se había convertido en la más poderosa del mundo grabadora. A lo mejor, esto es por qué las cosas que me trató de borrar toda mi vida. Tenía un olor. Tratando de borrar las cosas fue un acto sobrehumano y no hay lugar para errores de ortografía en la vida. Tal vez, no recuerdo la cara de ayça años más tarde, pero todo lo compartido durante esos años escolares habría apoyado en mi memoria con un olor, me hace más humano.
Años después...
Más preocupado en mi manera, yo estaba navegando en el peor de los vendedores en una librería. Me sentí como si estuviera en un supermercado en lugar de una librería y estaba tomando un viaje literario entre los pasillos. Cuando yo estaba a punto de convertir a la literatura turca en el pasillo, mi abrigo y mis manos de repente empezó a oler como un perfume. En realidad, era más bien como la forma en que ella usaba el perfume más que el mismo perfume. Miré a mi alrededor, pensando si la chica de pie en el pasillo de los libros de desarrollo personal lo llevaba puesto. Cuanto más he caminado más el aroma impregnado. Parecía que estaba exponiendo perfumemonoxide como he respirado por fuera. Por qué tenía este perfume que crearon grandes corazones en mi olor fronteras estado rodeando a mi cuerpo? Saliendo de la librería, había ido al baño de la cafetería cruzando la calle y tuve que querían deshacerse de ese olor por lavarme la cara y las manos. Cuando me habían capturado mis ojos en el espejo mientras lavaba mi cara, tuve empapadas de agua en la cara de nuevo, pensando que podría ser un sueño. Cuando alguien había llamado a la puerta, me habían sacado de vuelta a la realidad por el primer golpe y salió del baño a la próxima persona sin siquiera secando mi cara. Tuve envidia, miró al hombre con quien me encontré en la puerta del baño porque era imposible para él como para no oler el aroma terapia de mi cuerpo y compartir su perfume con ese hombre había traído la palabra "celos" de vuelta A mi vida de nuevo. Estaba caminando rápido y mientras tanto, girando alrededor de la nariz y oliendo mi cuerpo para marcar el lugar donde mi cuerpo emanaba ese olor. Yo sabía que tenía que deshacerme de ese olor tan pronto como pude, tomando una ducha. Cuando una vez que el archivo de memoria se abrió, el mundo puede convertirse en un caldero de perfume.
Mientras mi nariz cambiar lugar con mi boca que estaba cansada de oler, uno de mis amigos a los que me gustaría suelen tropezar con en los momentos más ridículo, había dicho " qué pasa hermano?".
Usando uno de los rodeos oraciones, me había dicho: " bien, y tú?"
" estoy bien hermano. Si no tienes nada que hacer, vamos a tomar el té."
" voy a ir a casa."
" sólo un té, hombre."
" hueles algo en mí?"
" te refieres a sudar?"
" no hueles nada sobre mí?"
“Nooo”.
Las tres " o " de " no ", Que no tengo ninguna correspondencia en turco, había confundido a mí más. Supongo que las válvulas nasales bajo su joroba nasal se había atascado.
" te refieres a que no huelo nada sobre mí?
“Nooo.”
Después de que fuimos en nuestra maneras olorosas, yo había regresado a la librería. En realidad, sabía lo que tenía que hacer. Necesitaba tres cosas pero tenía especialmente quería consultar la sección donde guardaban perfumado borradores. Colorido y con personajes animados que no sabía, estaban oliendo como un detergente. Mientras yo estaba rondando mi nariz sobre los borradores, había sorprendido a una pequeña niña de ojos. Tratando de no llamar la atención, había encontrado una goma ayça es similar a la goma de borrar, compró un cuaderno y un lápiz con él, y luego salió de la librería.
Una mesa, un lápiz en la mano, y un papel en blanco... Aunque el borrador perfumado fue el actor principal, se sabía la importancia de cómo y dónde sería utilizado. El olor, convirtiéndose en tangible, como una parte de mí, estaba en el movimiento con mis manos y mi cabello. Yo había empezado a escribir la fuente del aroma, nuestra reunión, nuestro primer hola...
Hola
Hola
Antes de que a medio terminar mi té, yo había escrito muchas páginas. La armonía creada por frases hermosas salía a borbotones de mi mente es siete torre mazmorras [nota del traductor: se refiere a profundos rincones de su mente.] Como escribí, ayça perfumado de goma estaba siendo degradado a un extra de un actor principal. Yo no quiero borrar nada. Todo era tan real como lo que escribí. Mientras yo estaba escribiendo su olor, estaba describiendo toda clase de flores sin utilizar ni una coma.
Hola
Todo era constante en una manera inocente, creada por un saludo. No tengo un diccionario para escribir mal las oraciones. Como escribí, yo sentía que el olor rodeado mi cuerpo estaba disminuyendo lentamente. Mi verbos se estaban convirtiendo en impregnado con el olor de la albahaca, y la crueldad y la rebeldía de un verbo fue cediendo a sí mismo a la supremacía de su tema.
Hola
Yo era subrayando que palabra como la más hermosa del mundo la palabra amor. Yo sabía que había olor algunas palabras y legendario poeta tenía hermosas las habitaciones de los aromas que no pueden ser producidos por cualquiera de las marcas de fragancia.
Ni siquiera estaba bebiendo el té en frente de mí porque teníamos frases que bebimos té. Las cosas impregnado en nuestros recuerdos podría ser más fuerte que cualquier otra cosa. Incluso el sonido de una cucharadita fue más eficaz que el módem indicadores que indican la hora y el lugar. Yo tenía una sonrisa enorme como un croissant en mi cara. Era una sonrisa entre mis labios y dientes, esperando a reír. Cuando levanté la cabeza, me ha pillado el ojo de mi amigo, a quien me topé con anterioridad. Mi sonrisa se había deslizado de los dientes de vuelta a mis órganos internos. Acosando y sarcásticamente, él me dijo:
" hermano, no te vas a casa?"
" yo quería tener un té."
Decir "Uh-huh", Tenía que se sentaba delante de mí. Como si eso no fuera suficiente, él había dicho,
" puedo tener uno, también?"
Entonces, cuando él se levantó y dijo: " hermano, qué pasa, te has lavado tu mismo con una mujer fragancia? Todo tu cuerpo huele."
Tuve que calentar mi viejo devolverle la sonrisa y dijo " noo."

https://www.facebook.com/EnginAkyurekArgentina



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Συνολικές προβολές σελίδας