Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

KafasinaGore Τεύχος 6: Μια μικρή ιστορία αγάπης.

Μια μικρή ιστορία αγάπης. Engin Akyurek 

Εισαγωγή.
Οι πιο σημαντικές λέξεις σε ποιον ανήκουν; Αφού κάποιος έγινε ήρωας θα πρέπει οι νίκες του  και η κριτική να αποτυπωθούν σε ένα χαρτί Α4; Έρχεται με ταχύτητα φωτός, μπαίνει στα πιο κρυμμένα δωμάτια της καρδιάς μας, και αν δεν κατακτήσει όλες τις ηπείρους και δεν καταστείλει τις πιο εξωφρενικές εξεγέρσεις, υπάρχει ακόμα μουρμούρα μέσα μας από τις πιο ενθουσιώδεις μελωδίες του αύριο. Η πρόθεση ενός ήρωα δεν είναι να γίνει ήρωας.
Μόνο οι εκστρατείες έκαναν τον Ναπολέοντα Ναπολέων; Ο ήρωας, αν τα κάνει όλα σαν ήρωας, θα πάρει τη θέση που του αρμόζει στην ιστορία με φωτογραφίες την κατάλληλη στιγμή. Και το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Σούπερ-Μάριο είναι να μαζεύει χρυσό, τεχνολογικά επιτεύγματα , να έχει τρεις ζωές αλλά δεν μπορεί να μπει στις καρδιές. Όλα είναι στην τσέπη μας λόγω της σύγχρονης ζωής, όπως η μαύρη ζάχαρη, το γκλίτερ στα μάγουλά μας και η απρόσεχτη συμπεριφορά μας. Είναι σαν ο Mecnun να έψαχνε για τη Leyla του (κλασική αραβική ιστορία αγάπης), τα likes των κοινωνικών δικτύων πέφτουν στα σώματά μας και κάθε προτίμησή μας , κάθε ψυχή θέλει να είναι ο Mecnun, να τυφλωθεί να μας αφήσει καταδικασμένους. Όπως έχουμε φυσικό αέριο στο σπίτι μας, έτσι και οι λέξεις που αποκαλούνται «αγάπη» εκτοξεύονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις σαν  τον θόρυβο από το λίπασμα που καίγεται, τα ring tones των κινητών μας και το τελικό σύνολο των likes. Έτσι εννοούμε το καινούργιο μέλλον. Δεν υπάρχει φόρμουλα για την αγάπη στα επιτεύγματα των Ελβετών επιστημόνων τα οποία γράφονται στις τελευταίες σελίδες των εφημερίδων, οι κορμοί των δέντρων σαν να κλαίνε όταν χαράζουμε καρδιές με τα σουγιαδάκια – αυτό είναι το τίμημα. Η ανικανότητα των επιστημόνων που δημιούργησαν την ατομική βόμβα είναι η ανικανότητα του μυαλού. Σοφοί επιστήμονες δεν μπορούν να βρουν την αιτία που φωτίζει τις καρδιές μας. Το φάρμακο για την ματαιοδοξία δεν έχει βρεθεί και δυστυχώς ούτε η τεμπελιά μας ούτε η άγνοια ούτε η θυσία μπορούν να βρουν λύση για τη ματαιοδοξία.  Είτε οι επιστήμονες είναι τόσο τεμπέληδες είτε εμείς είμαστε τόσο συνηθισμένοι στο να έχουμε εννιά μήνες δόσεις στην πιστωτική μας κάρτα την κατάλληλη στιγμή. Σε έναν κόσμο όπου όλοι κατηγορούν τους μεγαλύτερους ποιητές του, η έμπνευση των νεράιδων δεν μας φτάνει.

Κυρίως θέμα.
Σχολικά χρόνια. Ποιο χρόνο θα ρωτήσετε και τότε έρχεται αμέσως μόνο μια εικόνα στο μυαλό. Αν ενδιαφέρεστε πολύ να σας πω πως ήταν. Τα χρόνια που το αγαπημένο σου κορίτσι δεν μπορούσες να το βρεις σε κανένα κοινωνικό δίκτυο. Στα σχολικά χρόνια ανάμεσα στους εφήβους, το μυαλό μας πήγαινε στα άκρα. Σε πολλούς δεν αρέσει να θυμούνται τα χρόνια της εφηβείας και κοιτάνε τις φωτογραφίες εκείνης της εποχής και καταριούνται. Είμαι στη μεσαία τάξη του λυκείου. Ο καλύτερος μου φίλος είναι ο Μεχμέτ.
Μην κοιτάτε που είπα ο καλύτερος μου φίλος , εγκωμιάζουμε την αδελφοσύνη μας εξ’αίματος, δεν χωρίζουμε τίποτα, σε τέτοιο σημείο είμαστε αδέλφια.  Ο Μεχμέτ και εγώ είμαστε στην ίδια τάξη  και ξέρω ότι κατά τη διάρκεια της αφήγησης είναι σημαντικό να επηρεάζεις τη διάθεση, και αυτό που συνέβαινε εκείνη την περίοδο στη χώρα ήταν αυτό που είμασταν. Ο αδελφός μου εξ’αίματος Μεχμέτ είναι αυτάρκης και δεν μπορώ να τραγουδήσω σαν αηδόνι. Παρόλα αυτά ήμουν εγώ αυτός που έβγαζε λόγους όταν χρειαζόταν. Τα παιδιά της γειτονιάς κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων και στα μαθηματικά και μπροστά στις πόρτες μας ακόμα, όλα έδειχναν τις καλές σχέσεις μεταξύ μας. Εάν οι γειτόνες μας έπεφταν για ύπνο πεινασμένοι δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε.  Μέχρι εκείνη τη στιγμή καθώς οι καθηγητές μας είχαν προσέξει την καινοτομία της κατάστασης συνεχίζαμε τη δουλειά μας και παίρναμε τα τρία ψηφία του βαθμού μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους (100 είναι ο μεγαλύτερος βαθμός στο λύκειο). Γελάγαμε πολύ, το ευκολότερο πράγμα από όσα κάναμε τότε ήταν να γελάμε.  Με πείσμα λέγαμε ότι θα έπρεπε να σοβαρευτούμε. Εξηγήσαμε ήδη τους λόγους γιατί καινούργια χαμόγελα δεν μπορούσαν να εφευρεθούν στο εργαστήριο. Αλλά αν βρούμε το μειονέκτημα, δεν θα ξέραμε υπέρ ποιανού γνώμη ή για ποιο λόγο κάναμε λάθη. Παρόλα αυτά με μεγάλη σιγουριά αποκαλούσαμε όλο και περισσότερο τη λέξη και τα μάγουλά μας κοκκίνιζαν και μπήκαν στη ζωή μας χρόνια αργότερα. Αφού παίξαμε αρκετά “street fighter” για να σπάσουμε την εμπιστοσύνη των σωμάτων μας και να οδηγηθούμε στο στάδιο της εθνικής περηφάνειας ο Μεχμέτ λέει δυνατά: «μπήκαν στο παιχνίδι άνθρωποι από όλο τον κόσμο, έχουμε ήδη εννιά φίλους».Μετά για να υποστηρίξουμε τον Ινδό Dhalsin (έναν από τους χαρακτήρες του “street fighter”), έπρεπε να αντισταθούμε παίρνοντας το μέρος της Ασιατικής πλευράς.
Ένιωσα ευτυχισμένος από το γεγονός ότι ο Μεχμέτ ήταν φίλος μου. Όταν ο άνθρωπος μαθαίνει να συνεργάζεται αυτά τα χρόνια το μέλλον θα ήταν φωτεινό. Θα μοιραζόμασταν όλα μας τα μυστικά.

Eπίλογος.
Όταν τα λεπτά κορίτσια της παιδικής μας ηλικίας με τις τετράγωνες φούστες μιλούσαν έπρεπε να γίνουμε σοβαροί άνθρωποι. Η αγάπη, μόνο η αγάπη παρέμενε στη γλώσσα μας μην δίνοντας κανένα άλλο νόημα, με αιτία και χωρίς αιτία. Μετά τις διακοπές στο τέλος του εξαμήνου ένα καινούργιο κορίτσι ήρθε στην τάξη μας. Το όνομά της ήταν Bilge(μεταφράζεται σαν σοφή, συνετή). Όταν αυτη η σοφία πέρασε κινούμενη δίπλα μου ενώ καθόμουν στο θρανίο ένιωσα σαν να μην ξέρω απολύτως τίποτα. Ξέρω η αιτία είναι στα μαλλιά της, καθώς γύριζε στην τάξη ανέδιδε περισσότερο μια μυρωδιά ενήλικα και όχι τόσο κάποιο άρωμα. 
Αυτό που αποκαλούν αγάπη σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου χώρισε την καρδιά μου σε οχτώ κομμάτια και είπα: « Ω, είμαι ερωτευμένος». Το να αγαπάς πλατωνικά, το να κοιτάς από μακριά, το να μην κοιμάσαι, το να γράφεις γράμματα, το να προσπαθείς να αρχίσεις μια συζήτηση και τελικά να αποτυγχάνεις να μπεις στο θέμα. Το λύκειο ήταν το πιο κατάλληλο μέρος για πλατωνικές σχέσεις.  Αν κοιτάξεις την αγάπη μετά από χρόνια με το αυστηρό βλέμμα των φιλόσοφων τους οποίους διάβασα, τότε ένας άντρας μπορεί να έχει πρόβλημα σε έναν κόσμο στον οποίο όλα μοιάζουν να είναι πρόβλημα.
Ένας μήνας πέρασε, αλλά ακόμα οι συζητήσεις μας ήταν τόσο σοβαρές... Σαν να είμασταν δύο άνθρωποι που θα σώζαμε τον κόσμο.
Ήμουν αποφασισμένος να εξηγήσω την κατάστασή μου στον φίλο μου (ο οποίος είναι πιο πολύτιμος από την ψυχή μου) τον Μεχμέτ.
Στο τέλος της εβδομάδας, κοίταζα τον χιονάνθρωπο έξω από το σπίτι μας ενώ έκανα πρόβα τα λόγια που ήθελα να της πω...
Κάποιες μέρες δεν ξεχνιούνται ποτέ στον χρόνο... εκείνη η μέρα ήταν μία από αυτές...ήταν Δευτέρα... Ο πρωινός συνηθισμένος λόγος από τον διευθυντή...μετά γραμμές για να μπούμε στις τάξεις... η πρώτη ώρα  ήταν μαθηματικά και η όμορφη Bilge είχε μια άριστη παρουσία... ακόμα και όταν τα χρόνια πέρασαν... όλα όσα μας είπε ο καθηγητής εκείνη την ώρα παρέμειναν σε μια θέση μέσα στο μυαλό μου...
Αν μου ζητούσαν τότε να γράψω την αριθμητική πράξη της αγάπης μου, τότε το Χ θα ήταν η αδυναμία της κατάστασής μου να συγκρατήσω την εσωτερική μου αγάπη πλέον...
Το κουδούνι χτύπησε για διάλειμμα όταν βρήκα τον φίλο μου(ο οποίος είναι πιο πολύτιμος από την ψυχή μου) τον Μεχμέτ ακριβώς μπροστά μου...
«Αδελφέ, έλα θα σου αγοράσω λουκάνικο» είπε.
«Δεν μου αρέσουν τα λουκάνικα» είπα «και ούτε πεινάω».
Δεν ήθελα να προσθέσω μυρωδιά σκόρδου στη συνάντησή μου με την Bilge
«Πόσο ξεροκέφαλος είσαι αδελφέ...έλα τώρα.»
Δεν ήταν συνήθεια του καλύτερου μου φίλου να επιμένει για κάτι, αλλά όταν το έκανε, συνήθως υπήρχε σοβαρός λόγος.
«Αδελφέ ,θέλω να σου μιλήσω για κάτι...» είπε.
Όσο καιρό τον ήξερα, όταν λέει ότι θέλει να μου μιλήσει για κάτι, αυτό δεν είναι καλό.
«Αδελφέ μέχρι τώρα δεν στο έχω δείξει αλλά ερωτεύτηκα» είπε.
Κάποιες προτάσεις δεν είναι σημαντικές να λέγονται... τα γράμματα απλά σταματάνε ένα ένα και επιστρέφουν από εκεί που ήρθαν... παρόλα αυτά μπορείς να τις καταλάβεις...
«Σαν να ετοίμασες σελίδες προτάσεων να πεις» είπα.
«Αλλά δεν με ρώτησες ποια είναι» είπε.
«Η Bilge
«Πώς το ήξερες; Και προσπαθούσα να μην στο δείξω!»
Και μερικές ερωτήσεις δεν έχουν απαντήσεις.
«Αδελφέ, μπορείς να της βγάλεις καμιά κουβέντα... μπορείς να μάθεις τα αισθήματά της;» ρώτησε.
Πέρασε καιρός που ο Μεχμέτ δεν ρώτησε για μένα... Φαινόταν ότι έκανε πρόβες για το έργο...
Ήμουν σιωπηλός και έριχνα μακρινά βλέμματα στην Bilge... ο φίλος μου άρχισε να υποψιάζεται τη σιωπή μου και εμένα επειδή δεν σχολίαζα την αγάπη του...
Δεν ξαναμιλήσαμε για αυτό και σιωπηλά αρχίσαμε να βγάζουμε την Bilge από τις καρδιές μας...
Καθώς περνούσε ο καιρός, οι γεύσεις αργά αλλά σταθερά επέστρεφαν στη θέση τους... το αλάτι έγινε πιο αλμυρό και τα γλυκά ήταν τόσο γλυκά σε βαθμό να είναι κολλώδη.
Μια άλλη μέρα, είχαμε γυμναστική και κάναμε ό,τι έπρεπε για να γίνουμε αθλητές. Στις ασκήσεις αποθεραπείας, ήμουν απέναντι στην Bilge... Κρατούσε το μπράτσο μου και καθώς το τραβούσε προς το μέρος της, δεν τραβούσε μόνο το μπράτσο μου... τραβούσε και τις φλέβες της καρδιάς μου μαζί...
Ήθελα να κοιτάξω μέσα στα μάτια της αλλά δεν μπορούσα... το μπράτσο μου έγινε τόσο μαλακό σαν βαμβάκι...
«Είμαστε τσακωμένοι ή κάτι τέτοιο;» με ρώτησε.
Το μάθημα τελείωσε και η κοκκινάδα της ιδρωμένης μπλούζας μου  από τη γυμναστική, είχε ήδη περάσει σε μένα και αισθανόμουν ήδη το κάψιμο στα αυτιά μου τη στιγμή που τα μαλλιά της άγγιζαν το πρόσωπό μου και έκαιγαν την ψυχή μου!
«Σε αγαπάω βλάκα!» Το είπε και πήγε στην τάξη χωρίς να κοιτάξει πίσω...
Εκείνη τη στιγμή με την κοκκινάδα της μπλούζας μου , έπαιρνα ένα μάθημα ζωής.
Την επόμενη εβδομάδα της είπα: «αγαπάω κάποια άλλη».
Πέρασε πολύς καιρός,  η θυσία που έκανα για τον φίλο μου((ο οποίος είναι πιο πολύτιμος από την ψυχή μου) έγινε πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα του σχολείου και κουτσομπολιά ψιθυρίζονταν στο σχολείο... Με αποκαλούσαν ήρωα και με σέβονταν με έναν πραγματικά ιδιαίτερο τρόπο... Δεν με αντιμετώπιζαν σαν μαθητή πια... Ήμουν ένας ροκ σταρ. Η είσοδός μου στο σχολείο ήταν σαν να έμπαινε ένας Στρατηγός...
Πέρασαν χρόνια και μιλούσα στον Μεχμέτ για αυτό. Είχε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του και με ρώτησε «αν συνέβαινε τώρα , θα έκανες πάλι το ίδιο;»
«Δεν σκοπεύω να γίνω ήρωας» απάντησα.

Εκείνη την εποχή περπατούσα στο σχολείο σαν τους στρατιώτες του Αττίλα που μπήκαν στην πόλη,αισθανόμενος την αγάπη του φίλου μου (ο οποίος είναι πιο πολύτιμος από την ψυχή μου) στα μάτια του και με κόκκινα μάγουλα έλεγα «γεννήθηκα για να είμαι ήρωας». 

Introduction 
The most elevated words for who?
After having made someone a hero should there be attached victories or criticism to A4 sheet? It comes with the velocity of light, settles at the most covered rooms of our heart,and if it doesn't conquer all the continents and doesn't put down the most outrageous revolts, there is still mumbling of the most enthusiastic melody of tomorrow within our internals. The intention of a hero is not to be a hero. Have only the campaigns made the Napoleon - Napoleon? The hero, if only to do everything like a hero, will take its place in a story with photographs at the appropriate moment. And the biggest heroism of Super Mario is collecting gold, he's got technologies, he's got three live,but he can't get through to the hearts. Everything is pushed into our pockets by the modern life,like molasses health,sparkling on our cheeks and our casual manner. It's like if Mecnun was looking for his Leila , the likes of social networks falling on our bodies and every taste and every soul to be Mecnun , to get blind, leave us condemned. In the same way that we have natural gas in our houses, the words that have been called love are being thrown in different directions with the crackling noise of the burning fertilizer, our phones ring and with the total sum of the likes we comprehend the new future. There is no love formula in the findings of the Swiss scientists that have been written on the last pages of newspapers, the tree trunks as if crying when we carve the hearts with the jack knives - this is the fare. The helplessness of the scientists that created atomic bomb is the helplessness of mind. Elderly scientists can't find the reason that lights our hearts. The medicine for vanity hasn't been found and unfortunately not our laziness, or ignorance or sacrifice can solve it.
Either the scientists are so lazy or we are so used to getting nine months installments on the credit card at the appropriate moment. In the world where everyone accused the greatest poets of these lands the inspiration of our fairies doesn't call.
Development. 
School years. Which year you would ask about there immediately comes only one picture to the mind. If you are very interested let me tell you how it is. The years when our favourite girl can't be found in any social networks. School years among teenagers brought our minds to the extremes, many people don't like to remember the teenage years and will look at those photos cursing them.I am in the middle class of the lycée . My closest friend is Mehmet. Don't look that I said the closest, we praise the brotherhood of blood, we don't divide anything to such extent we are brothers. Mehmet and me are at the same class,and I know that during narration It’s important to affect the moods, and what was happening in the country in those times the same way we were. My blood brother Mehmet is self - contained and I can not sing as a nightingale. However, it was me who made speeches on the occasions. The neighborhood kids during school and at the mathematics and even our doors, everything said about good neighborly relations to one another. If our neighbors were lying down hungry we couldn't fall asleep. Until that time as our teachers noticed the novelty of the situation we continued our business and got the three digit marks in front of their surprised faces(100 is the highest mark at the lycée). We laughed a lot, the easiest thing from everything we spend our time for is to laugh.
We are stubbornly told that we should be serious. We have already given reasons that new smiles can't be invented only physically in the laboratory environment. But if we find the drawback we wouldn't know on whose opinion or what our mistakes were for. However, so confidently called word more and more inflames our cheeks coming into our lives years later. After having played enough "the street fighter" to break the confidence of our bodies, to lead to the state of national pride Mehmet says loudly: "they hooked into the game people from all over the world , we've got nine friends already." Then to support the Indian Dhalsin (one of the characters of "the street fighter"), we would withstand taking Asian side.
I felt happy from the fact that Mehmet was my friend. When the person learnt to cooperate in those years the future would sparkle brightly. We would share all our secrets.
Conclusion.
When our childishly thin girls in checked skirts talked we would become serious people. Love only love remained in our language not adding meaning as is, by reason or no reason. After the holidays at the end of the semester a new girl came into our class. Her name was Bilge (translated as wise , prudent). When this wisdom passed by wiggling sat at the desk cross from me I felt myself a complete know nothing. I know the reason is in her hair, as she was moving along the class she was spreading some grown up aroma rather than perfume.
The things called love at a quarter of a second divided my heart into eight pieces and I said " hey, I love". To love platonically, to look from far, not to sleep, to write letters, to try to start a conversation and as a result to fail to hit the topic. Lycée was the most suitable place for platonic relationships. If to look at love after years with the stern look of the philosophers that I have read , then a man would have a problem in the world where everything seems to be a problem.
A month passed, but still our conversations were so serious…as if we are 2 people who were about to save the world…
I was determined to explain my condition to my friend (who is more precious to me than my soul) Mehmet...
At the end of the week, i was watching the snow man outside our house while rehearsing my self on the words I wanted to say to her…
Some days are never forgotten in the year… that day was among them… it was Monday… Morning words as usual from the school principal… then lines into the classes... the first lesson was an excellence in Math and excellent presence from beautiful Bilge… even when years passed... all what the teacher gave us in that hour remained in a place inside my mind… 
If they asked me back then to write the Arithmetic of my love, then X would've been my unable condition to contain my inner love anymore…
The bell rang for break time when I found my friend (who is more precious for me than my soul) Mehmet right in front of me...
"Brother, come i'll buy you a sausage with swiss" he said.
"I don't like sausages" i said "i'm not hungry either".
I didn't want to add a garlic smell to my scene with Bilge…
"How stubborn you are brother ya.. come on".
It was not from my best friend's habits to insist on something, but when he did, there used to be a real reason behind it…
"Brother, i want to talk to you about something…" he said.
As far as i knew him, when he says that he wanted to talk to me about something, that thing isn't really a good thing…
"Brother, until now i haven't shown it to you, but i fell in love" he said.
Some sentences aren't important to be said… letters just stop one by one and return back to the places it came from...however you can understand them…
"As if you've prepared pages of sentences to say" i said…
"But you didn't ask me who she is" he said.
"Bilge?"
"How did you know?! And i was trying not to show it to you!"
And some questions don't have answers…
"Brother, you can pull words out of her tongue… can you know the girls feelings?" he asked.
It had been sometime since Mehmet hasn't asked about me... it seemed he was rehearsing well for the play…
I was silent and having some long looks on Bilge… my friend began to suspect my silence and me not commenting on his love…
We didn't talk about it again and we silently started to take Bilge out of our hearts…
As time passed, tastes slowly but intensely returned back to its places… salt became more salty and sweets were over sweetened to the extent of being sticky…
On another day, we were in the P.E lesson doing whatever we have to do to become athletes… in stretching movements, I was facing Bilge… she held my arm and while she was pulling(stretching) it towards her,it wasn't only my arm pulled… she was pulling the veins of my heart along…
I wanted to look into her eyes but I couldn't… my arm became as soft as cotton…
"Are we in a dispute or something?!" she asked.
The lesson finished and the redness of my heavy PE shirt had passed to me and i was already feeling the heat of my ears at the time her hair was touching my face and burning my soul!
"I love you, idiot!" she said, went to the class without looking back…
At that time with the redness of my shirt, i was taking a lesson in life…
Next week i told her "i love someone else".
A long time passed, the sacrifice i made to my friend (who is more precious to me than my soul) became the head line in the school wall newspaper and gossips whispered in the school… they named me as a hero and respected me in a really special way… I wasn't treated as a student anymore… I was a Rock star…my entrance to the school was like a Marshal entrance…
Years passed, I was talking to Mehmet about it… he had a smile on his face and asked "if it happens nowadays, will you do the same thing again?"
"I don't intend to be a hero" i replied…
At the time i was walking around in the school like Attila's soldiers who came to town, feeling the love in my friend's (who is more precious to me than my soul) eyes with red cheeks I said "I was born to be a hero".
(Thanks to @snjezanauljevic for English translation ) 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Introduction
Les mots les plus importants sont  pour qui?
Après avoir fait quelqu'un un héros ses victoires ou des critiques  doivent être attachées  à une feuille A4? Il arrive avec la vitesse de la lumière, se dépose dans les salles les plus couvertes de notre cœur, et si elle ne conquiert pas tous les continents et ne dépose pas les révoltes les plus scandaleux, il y a encore du marmonnement des mélodies  des plus enthousiastes de demain au sein de notre  monde intime. L'intention d'un héros est de ne pas être un héros. Les campagnes ont seulement rendu Napoléon - Napoléon? Le héros, s’il  fait tout comme un héros,il  prendra sa place dans l’histoire avec des photos au moment approprié. Et le plus grand héroïsme de Super Mario est de recueillir de l'or, des technologies, il a trois vies, mais il ne peut pas passer à travers les cœurs. Tout est enfoncé dans nos poches par la vie moderne, comme la cassonade ,l’ étincellement sur nos joues et nos manières décontractées. Il est comme si Mecnun cherchait sa Leila, les “j’aime” de réseaux sociaux qui tombent sur nos corps et tous les goûts et toutes les âmes sont Mecnun, pour devenir aveugles et nous laisser condamnés. De la même manière que nous avons du gaz naturel dans nos maisons, les mots qui ont été appelés “amour” sont jetés dans des directions différentes avec le bruit crépitant de l'engrais brûlant,les sonneries de notre téléphone et la somme totale des “j’aime” . Ainsi nous comprenons le nouvel avenir.
Il n'y a pas de formule d'amour dans les conclusions des scientifiques suisses qui ont été écrites sur les dernières pages des journaux, les troncs d'arbres, c’est comme s’ils pleuraient quand nous sculptons les cœurs avec les couteaux de jack – c’ est le prix. L'impuissance des savants qui ont créé la bombe atomique est l'impuissance de l'esprit. Des savants âgés ne peuvent pas trouver la raison qui éclaire nos cœurs. Le médicament pour la vanité n'a pas été trouvée et malheureusement ni notre paresse ni l'ignorance ni  le sacrifice ne peuvent le résoudre.
Soit les savants sont si paresseux ou nous sommes tellement habitués à avoir neuf mois de versements sur la carte de crédit au moment approprié. Dans le monde où tous ont accusé les plus grands poètes,l'inspiration de nos fées ne suffit pas.
Développement.
Années scolaires. Quelle année vous poserez la  question et là il vient immédiatement une seule image à l'esprit. Si vous êtes très intéressés laissez-moi vous dire comment il est. Les années quand notre fille préférée ne peut pas être trouvée dans les réseaux sociaux. Les années scolaires chez les adolescents amenent nos esprits à l'extrême, beaucoup de gens ne veulent pas se rappeler des années d'adolescence et regarderont ces photos en les maudissant.Je suis dans la classe moyenne du lycée. Mon ami le plus proche c’est Mehmet. Ne regardez pas que j'ai dit le plus proche, nous louons la fraternité de sang, nous ne divisons rien, nous sommes frères à une telle mesure. Mehmet et moi , nous sommes à la même classe, et je sais que, pendant la narration Il est important d'influencer les humeurs, et ce qui se passait dans le pays en ces temps reflétait ce que nous étions. Mon frère de sang Mehmet se maîtrise et je ne peux pas chanter comme un rossignol. Cependant, c’était  moi qui faisais des discours sur les occasions. Les enfants du quartier au cours de l'école et aux mathématiques et même à nos portes, tout disait à propos des relations de bon voisinage entre eux. Si nos voisins s’étaient couchés ayant faim, nous ne pouvions pas dormir. Jusqu'à ce moment-là que nos enseignants ont remarqué la nouveauté de la situation, nous avons poursuivi nos activités et nous avons obtenu les trois marques des chiffres devant leurs visages surpris (100 est la meilleure note au lycée). Nous riions beaucoup, la chose la plus facile de tout pour  passer notre temps  était de rire. Nous disions  obstinément que nous devrions être sérieux. Nous avons déjà donné des raisons que les nouveaux sourires ne peuvent pas être inventés seulement physiquement dans l'environnement de laboratoire. Mais si nous trouvons l'inconvénient nous ne saurions pas de qui l'avis ou pour quelle raison  étaient nos erreurs. Cependant, avec tant de confiance nous appelions le mot de plus en plus qui enflamme nos joues venant dans nos vies des années plus tard. Après avoir assez joué «le combattant de rue» ("the street fighter" ) pour briser la confiance de nos corps, pour conduire à l'état de la fierté nationale Mehmet dit à haute voix: «ils se sont accrochés dans le jeu des gens de partout dans le monde, nous avons déjà neuf amis. " Ensuite, pour soutenir l’Indien  Dhalsim (l'un des personnages de "combattant de la rue»), nous résisterions  prenant le côté asiatique.
Je me sentais heureux du fait que Mehmet était mon ami. Lorsque la personne a appris à coopérer dans ces années l'avenir serait brillant. Nous partagerions tous nos secrets.
Conclusion.
Quand les minces filles en jupes de notre enfance  parlaient nous deviendrions des gens sérieux. L'amour seul l'amour restait dans notre langue n’ajoutant aucun autre sens, par raison ou sans raison. Après les vacances à la fin du semestre une nouvelle fille est venue dans notre classe. Son prénom était Bilge (traduit aussi sage, prudente). Lorsque cette sagesse est passée à côté de moi pendant que je me suis assis sur ma table  je me suis senti comme si je ne savais absolument rien. Je sais que la raison en est dans ses cheveux, comme elle bougeait  le long de la classe, elle dispersait  un peu l'arôme d’adulte plutôt qu’un parfum. Les choses qu’on appelle “amour” à un quart de seconde ont divisé mon cœur en huit morceaux et j'ai dit "hey, j’aime". Aimer platoniquement, regarder de loin, ne pas dormir, écrire des lettres, essayer de commencer une conversation et à la suite d'échouer de toucher le sujet. Le lycée était l'endroit le plus approprié pour des relations platoniques. Si on regarde l'amour après des années avec le regard sévère des philosophes que je l'ai lus, alors un homme aurait un problème dans le monde où tout semble être un problème.
 Un mois a passé, mais nos conversations étaient toujours si sérieuses... comme si nous étions deux personnes qui étaient sur le point de sauver le monde …
J'étais déterminé à expliquer mon état à mon ami (qui est plus précieux pour moi que mon âme) Mehmet. ..
A la fin de la semaine, je regardais l'homme de la neige en dehors de notre maison en me répétant les mots que je voulais dire à Bilge...
Certains jours ne sont jamais oubliés dans l'année … ce jour-là était parmi eux …c’était lundi … mots du matin, comme d'habitude par le principal de l'école .. alors des lignes  pour entrer dans les classes … la première leçon était une excellence en mathématiques et une  présence excellente de la belle Bilge .. même quand les années ont passé ... tout ce que le professeur nous a donné à cette heure est resté dans un endroit dans mon esprit …
Si on m'avait demandé à l'époque d’ écrire l'arithmétique de mon amour, alors X aurait été ma condition incapable de garder mon amour à l’intérieur plus ..
La cloche a sonné pour la récréation  quand j’ai trouvé mon ami (qui est plus précieux pour moi que mon âme) Mehmet juste en face de moi …
«Frère, viens je vais t’ acheter une saucisse » il dit.
"Je n'aime pas les saucisses" je lui ai dit "je n’ai pas faim non plus".
Je ne voulais pas ajouter une odeur d'ail à ma rencontre  avec Bilge ...
"Comment tu es têtu frère... "
Ce n’ était pas des habitudes de mon meilleur ami d'insister sur quelque chose, mais quand il le  faisait, il y avait toujours une vraie raison derrière ça...
«Frère, je veux te parler de quelque chose …" Il a dit.
Autant que je le connaissais, quand il disait qu'il voulait me parler de quelque chose, cette chose n’est pas vraiment une bonne chose…
«Frère, jusqu'à présent je ne te l’ai pas montré, mais je suis tombé en amour» il a dit.
Certaines phrases ne sont pas importantes à les dire … les  lettres s'arrêtent une par une et retournent sur les lieux d’ où elles sont venues...cependant  tu peux  les comprendre ...
"Comme si tu as préparé des pages de phrases à dire" j'ai dit …
"Mais tu ne me demandes pas qui c’est" il a dit.
"Bilge?"
"Comment tu le sais ?! Et j’essayais de pas te le montrer!"
Et certaines questions n’ont pas de réponses …
«Frère, tu peux  apprendre... tu peux connaître les sentiments de la fille?" il a demandé.
Il  y avait quelque temps que Mehmet n'a pas demandé pour moi ... il semblait qu'il répétait bien pour le jeu...
Je me taisais et je jetais de longs regards sur Bilge ... mon ami a commencé à soupçonner mon silence et moi qui ne commentais pas son amour …
Nous ne parlions plus de ce sujet et nous avons commencé silencieusement à faire sortir Bilge de nos cœurs ...
Au fil du temps, les goûts lentement mais intensément sont retournés à leurs endroits … le sel est devenu plus salé et les sucreries étaient plus sucrées dans la mesure d'être collantes…
Un autre jour, nous étions  au cours  de l’éducation physique et nous faisions tout ce que nous avions à faire pour devenir des athlètes … aux exercices de détente, j’étais en face de Bilge … elle tenait mon bras et tandis qu'elle le tirait (étirait) vers elle, ce n 'était pas seulement  mon bras qu’elle tirait ... elle tirait aussi les veines de mon cœur...
Je voulais regarder dans ses yeux, mais je ne pouvais pas … mon bras est devenu doux comme du coton …
«Nous nous sommes disputés  da ou quelque chose comme ça?!" elle a demandé.
Le cours avait terminé et la rougeur de mon t-shirt lourd de l’éducation physique avait passé à moi et je sentais déjà la chaleur de mes oreilles au moment où ses cheveux touchaient mon visage et brûlaient mon âme!
"Je t'aime idiot!" Elle a dit, et elle est allée à la classe sans regarder en arrière …
A cette époque, avec la rougeur de mon t-shirt, je prenais une leçon de vie ..
La semaine prochaine je lui ai dit "j’aime quelqu'un d'autre".
Un long temps a écoulé, le sacrifice que j’ai fait à mon ami (qui est plus précieux pour moi que mon âme) est devenu la une dans le journal de l’ école et des commèrages etaient chuchotés à l'école … ils m’appelaient comme un héros et me respectaient  d’une façon vraiment spéciale …Je n'ai pas été plus traité comme un lycéen ... J’étais un rock star .. mon entrée à l'école était comme une entrée de maréchal...
Les années ont passé, je parlais à Mehmet de ce sujet …il avait un sourire sur son visage et il a demandé "si cela arrive de nos jours, tu feras de nouveau la même chose?"
«Je n’ai pas l’intention de devenir un héros» j’ai répondu …
A l'époque je me promenais à l'école comme les soldats d'Attila qui sont venus à la ville, sentant l'amour dans les yeux de mon ami (qui est plus précieux pour moi que mon âme) et avec les joues rouges je disais "Je suis né pour être un héros".




SPANISH
(Thanks to Engin Akyurek Argentina)

REVISTA "KAFASINA GORE" ART N°6 "UNA BREVE HISTORIA DE AMOR" 12/2015
Título: "Una breve historia acerca del amor”
Autor: Engin Akyürek 
En: Kafasina Göre
UNA BREVE HISTORIA ACERCA DEL AMOR
-Introducción:
Palabras y frases…a quiénes le pertenecen? Son las acciones de un hombre y las victorias que se le atribuyen aquellas que lo hacen un héroe? Existe un héroe, sin embargo, él no ha descubierto continentes ni tejido grandes conspiraciones.
A la velocidad de la luz, en las más secretas habitaciones, cada uno de nosotros puede construir su casa al interior de los límites de nuestros sistemas internos; podemos susurrar las canciones más entusiastas del mañana. 
El destino de un héroe nunca han sido las gestas heróicas.
¿Lo que hizo a Napoleón un “Napoleón” fueron solo sus invasiones y cruzadas?
Si los héroes solo funcionan para las cosas heróicas, terminará como las imágenes romanas (estatuas) en las que exageran mostrándose a sí mismos… o como “Super Mario” que colecciona monedas de oro con tres vidas y, sin embargo, no puede ser capaz de conmover los sentimientos y los corazones de otros… los pequeños corazones que las redes sociales ponen en nuestros bolsillos, con cada “like” que puede controlar locamente nuestra alma y cegarla.
Desafortunadamente, los científicos que dedicaron sus vidas a la ciencia no pudieron descubrir una gran flecha para lanzarla dentro de nuestros corazones, dejando nuestras lenguas perezosas para continuar con nuestra falta de afecto y amor… nuestra falta de sacrificio.
Los científicos no son perezosos, entonces…somos nosotros los que nos acostumbramos a ser perezosos después de 9 meses de descanso.
-La historia principal:
En la etapa de la preparatoria (escuela)… no me pregunten en qué año…ah! Si tu eres curiosa yo te diré… en los años en los que no se supone que encontremos a nuestra chica favorita en una red social, en la época en la que se hablaba de la escuela.
Los años traen a nuestra mente recuerdos de virilidad y pubertad… esos años que un hombre no quiere recordar, y si ve las fotos de esos días los maldice.
Yo estaba en la mitad del segundo año de preparatoria. Yo y mi mejor amigo Mohamed, éramos hermanos (amigos a ese grado, quiero decir)… nosotros estábamos en las mismas clases… mi amigo (que es más preciado para mí que mi propia alma) era una persona introvertida y, por supuesto, yo no solía hablar mucho tampoco.
Cuando eres un niño de una vecindad popular, si tu vecino está hambriento, tú no puedes dormir…era de la misma forma en nuestras clases de matemáticas… nosotros estábamos siempre allí para ayudar a los demás y seguimos ayudándonos unos a otros hasta que el profesor note algo anormal…nosotros solíamos tener la mayor puntuación haciendo trampa…solíamos reírnos mucho, realmente; la cosa más fácil que sabíamos hacer era reírnos solo para oponernos a los que nos decían que debíamos ser serios.
Nosotros siempre nos decíamos nuestros secretos uno al otro…nuestros cuerpos delgados eran un recurso para nuestro caos infantil pero cuando nosotros hablábamos de chicas de faldas a cuadros, solíamos convertirnos en chicos serios…el amor era un concepto fácil de conversar, ya sea con o sin pruebas.
Yo me sentía afortunado de tener un amigo como Mohamed.
Al final del invierno una nueva chica ingresó a nuestra clase…su nombre era Bilge… cuando Bilge solía sentarse en la fila delante de mí, me convertía en menos que ignorado…todo lo que solía aprender se convirtió entre los mechones de su cabello, la manera en que caminaba, su perfume que olía toda la clase y yo le representaba una edad mayor que la suya.
Dicen que una fracción de tiempo en el amor es un cuarto de segundo…que el amor dividió mi corazón en 8 secciones…yo me dije a mí mismo “yo la amo platónicamente”, mirándola desde lejos. La falta de sueño…escribiendo cartas…ensayando conmigo mismo cómo hablar con ella…y, finalmente, nunca expresarle este amor por ella o cualquier cosa que fuera.
El amor platónico es la forma de amor perfecta en el tiempo de la escuela, en un mundo en donde las cosas son consideradas un problema varios años después.
Cuando me enamoré, la risa cambió un poco, los gustos y las voces se mezclaban, el postre era salado y la sopa tan dulce como un jarabe; en clase. Yo solía controlar las cosas con mis ojos traseros: “es ella mirándome a mí!”; si ella no estaba mirando, yo la miraba con mis ojos originales de frente.
Pasó un mes, pero aún así nuestras conversaciones eran tan serias, como si fuéramos dos personas a punto de salvar el mundo.
Yo estaba decidido a explicarle de mi situación a mi amigo Mohamed (que era más preciado para mí que mi propia alma). Al final de la semana, yo estaba viendo al hombre de nieve fuera de nuestra casa mientras ensayaba conmigo mismo las palabras que quería decirle a ella.
Algunos días no son olvidados en el año, ese día fue uno de ellos. Era un lunes…palabras matutinas como de costumbre desde el inicio de las clases…luego, pautas en la clase. La primera lección fue una excelencia en matemáticas y la excelente presencia de la hermosa Bilge; incluso cuando pasaron los años, todo lo que el profesor nos enseñó en esa hora se mantuvo en un lugar de mi mente. Si me hubieran preguntado en ese entonces cómo escribir la aritmética de mi amor, “X” hubiera sido mi condición incapaz de no contener mi secreto amor nunca más.
Sonó el timbre del recreo cuando me encontré con mi amigo Mohamed (que es más preciado para mí que mi propia alma), justo en frente de mí. 
“Hermano, ven, te voy a comprar una salchicha suiza” –él dijo-.
“No me gustan las salchichas” –dije-. “No tengo hambre, tampoco”.
Yo no quería añadir un olor a ajo para mi escena con Bilge.
“Qué terco eres, hermano, vamos!”
No era costumbre de mi mejor amigo insistir en algo, pero cuando lo hacía, no solía tener una auténtica razón detrás de ello.
“Hermano, quiero hablar contigo acerca de algo” –dijo-.
Hasta donde lo conocía, cuando él decía que quería hablar conmigo de algo, ese algo no era realmente una cosa buena. 
“Hermano, hasta ahora no te he revelado esto a ti, pero me he enamorado” –él dijo-.
Algunas frases no son importantes para ser dichas…letras solo frenan una por una y regresan de nuevo al lugar de donde vinieron, sin embargo, tu puedes entenderlas.
“Como si tuvieras páginas de frases preparadas para decir” –yo dije-.
“Pero tú no me has preguntado quién es” –él dijo-.
“¿Bilge?”
“¿Cómo lo sabías?! Y yo estuve tratando de no demostrártelo!”
Y algunas preguntas no tienen respuesta.
“Hermano, ¿tú puedes jalarle algunas palabras de su lengua…puedes averiguar sus sentimientos?” –él preguntó-.
Había pasado algún tiempo desde que Mohamed no preguntaba por mí, parecía que estuvo ensayando bien para su actuación.
Me quedé en silencio, teniendo algunas largas miradas en Bilge…mi amigo comenzó a sospechar de mi silencio y mi falta de comentarios sobre su amor.
No hablamos nuevamente de eso y en silencio comenzamos a sacar a Bilge de nuestros corazones. 
A medida que pasaba el tiempo, los pasatiempos, lenta pero intensamente, regresaron a sus lugares. La sal se hizo más salada, los dulces era más azucarados a la medida de ser pegajosos.
Un día estábamos en la clase de educación física, haciendo todo aquello que debíamos hacer para convertirnos en atletas, en movimientos de estiramientos…yo estaba frente a Bilge; ella sostuvo mi brazo y mientras estiraba hacia ella, no fue solo mi brazo lo que estiró…ella estaba estirando a lo largo las venas de mi corazón. Yo quería mirarla a los ojos pero no podía. Mi brazo se convirtió en algo tan suave como el algodón. 
“¿Estamos en un conflicto o algo así?” –ella preguntó-.
La clase terminó y el color rojo de mi pesada camiseta PE había pasado a mí, y yo ya estaba sintiendo el calor en mis orejas en el momento en que su cabello estaba rozando mi cara y quemando mi alma!
“Te amo, idiota!” –ella dijo-. Fue a la clase sin mirar atrás.
En ese momento, con el color rojo de mi camiseta, yo estaba aprendiendo una lección en la vida. 
La siguiente semana yo le dije: “Yo quiero a alguien más”. 
Pasó mucho tiempo. El sacrificio que hice por mi amigo (que es más preciado para mí que mi propia alma) se convirtió en el titular del periódico mural de la escuela y los chismes susurraban en la escuela. Me mencionaban como un héroe y me respetaban de una manera realmente especial.
Yo no fui tratado como un alumno nunca más, yo era una estrella de rock. Mi ingreso a la escuela era como el ingreso de Marshall.
Pasaron los años. Yo estaba hablando con Mohamed al respecto, él tenía una sonrisa en la cara y preguntó: “Si sucediera hoy en día, harías lo mismo otra vez?”.
“Yo no tengo la intención de ser un héroe” –respondí-.

En ese momento yo estaba caminando alrededor de la escuela como los soldados de Atila que venían a la ciudad, sintiendo el amor en los ojos de mi amigo (que es más preciado para mí que mi propia alma). Con las mejillas sonrojadas dije: “Yo nací para ser un héroe”.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Συνολικές προβολές σελίδας