Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

KafasinaGore: Τεύχος 5 Δεκεμβρίου- Ιανουαρίου: "Το παιδί μέσα μου."

Το παιδί μέσα μου.
Όταν γράφεις μια ιστορία, ακόμα και μια γάτα στον δρόμο μπορεί να είναι πρωταγωνιστής. Αλλά πρέπει να σας πω εκ των προτέρων ότι ο ήρωας αυτής της ιστορίας είμαι εγώ.Ήρωες, θρύλοι και καθωσπρέπει φήμες οι οποίες δημιουργήθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, με επαναλαμβανόμενους ήχους, και τους οποίους συνδυάζουμε με το «μια φορά και έναν καιρό». Αυτούς από τα παραμύθια της Ανατολής ως τις 1001 νύχτες, από το τον Τεπαγκόζ(1) ως τον Ντεντέ(2), από τον Κελογκλάν(3) ως τα θεατρικά  του χωριού στα οποία ο αρχηγός παίζει την καμήλα. Αν τα βαρεθείς αυτά, ταξίδεψε δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και θα έχεις ήρωες απο την Κοκκινοσκουφίτσα ως τον Πινόκιο, από τη Σταχτοπούτα ως  το μαρτύριο  της ζωής μας την Πολυάννα.
Ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε, αυτοί είναι οι ήρωες μας. Ακούγεται αλαζονικό όταν λέμε «μυαλό παιδιού» αλλά οι ήρωες μας με το λαμπερό γυαλιστερό τους χαρτί που διαπότισαν τους παιδικούς μας τρόπους είναι ακόμα κάπου μέσα μας. Αν παραλείψεις τα  κατασκευασμένα σημεία  όλοι τους ψιθυρίζουν κάτι στα αυτιά μας. Αν τους καταλάβουμε γίνονται οι δικοί μας Kellile-Dimme, αν δεν το κάνουμε τότε θέλουμε απλά να το ξεχάσουμε. Τα γένια σου μεγαλώνουν, το στήθος σου αναπτύσσεται, μπλα-μπλα και μαθαίνεις κάτι και μετά μαθαίνεις περισσότερα... Μετά αυτά τα χρώματα που ζωγραφίζουν την ψυχή σου να μετατρέπονται σε μια παραπονιάρικη σκηνή ενός δραματικού ηθοποιού που κάνει φλας-μπακ με έντονο τον  ήχο του βιολιού στο παρασκήνιο. Όταν βγαίνεις έξω, μετατρέπεις τον δάσκαλο σου ή τους φίλους σου σε πρωταγωνιστές με μια ανεξήγητη θεωρία των πιθανοτήτων και γίνεσαι ο καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου με την παιδική σου χαρά.
Έτσι για να πεισμώσεις τους  ηθοποιούς που κάνουν κατάχρηση στα κλισέ των «κακών», στολίζεις  επικούς «κακούς» με συνείδηση. Όταν αυτοί οι ήρωες θα γίνουν κομπάρσοι και θα είναι πια η θλίψη της οδού Γεσιλτζάμ(4), τότε θα σε αποκαλέσουν «άντρα».  Και αρχίζεις να σπας σπυράκια στο πρόσωπο σου με ένα ξυράφι μπροστά σε έναν καθρέφτη.
Είμαι ο ήρωας αυτής της ιστορίας και θα χτίσω τις προτάσεις μου με τρόπο που να ταιριάζει σε έναν ήρωα. Μακάρι να μπορούσα να μιλήσω για τον εαυτό μου λίγο, όλα θα ξεχύνονταν και θα άρχιζα να χτίζω προτάσεις τη μία μετά την άλλη. Όπως ξέρετε, πρώτα περιγράφεις τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός ήρωα  και μετά την ψυχολογική του/της  κατάσταση. Αυτή είναι η ατυχία του να είσαι ήρωας. Η ψυχή είναι  θαμμένη ανάμεσα στο σώμα και στα όργανά του. Περιγράφεται σαν ένα μάτι  ή ένα νύχι  και φορτώνεις την καρδιά σου με καρδιαγγειακή ευθύνη. Αφού είμαι ο ήρωας, γράφω για την ψυχολογική μου κατάσταση διαλέγοντας να γράψω πράγματα που δείχνουν καλούς τρόπους, παρά να κάνω ένα λογοτεχνικό λάθος.(Σημείωση του μεταφραστή: εδώ  παίζει με τις λέξεις. Edepli  και Edebi ακούγονται σχεδόν το ίδιο. Edepli , σημαίνει με καλούς τρόπους ή αξιοπρεπής , ενώ edebi σημαίνει λογοτεχνικός.) ΣΙΩΠΗ. H ψυχολογική κατάσταση   στην οποία βρισκόμαστε,  προδιαγράφει το μέλλον για μερικούς ανθρώπους και λέει κάτι από το παρελθόν για άλλους. Νομίζω είναι αρκετός καιρός τώρα, που έχω βρει  ένα κουμπί «σίγασης». Το ανοιγοκλείνω  κάπου κάπου ,και τότε χωρίς να κάψω την ασφάλεια μου και δόξα τον Θεό ,  μπορώ να το χρησιμοποιώ  καλά. Σαν ένα ρομπότ κουζίνας τελευταίας τεχνολογίας, συγχωνεύομαι με τον εαυτό  μου και μπορώ σιωπηλά να χαθώ στη σύγχρονη ζωή. Αυτή την κατάσταση την λέω μόνο σε εσάς .Χωρίς περαιτέρω φασαρία επιστρέφω στον ήρωα μου, δηλαδή στην ιστορία μου.
Ήταν Παρασκευή. Ήθελα να πάρω την Κωνσταντινούπολη και να την ταίσω γάλα κατσίκας  στη μέση της Ανατολίας εκείνη την Παρασκευή. Πολλοί άνθρωποι είναι εξοικειωμένοι με την κίνηση της. Οι δρόμοι και οι γέφυρες της ,σαν να είναι το Κάστρο Esztergom, δεν σε αφήνουν να περάσεις. Αρχίζεις να κάνεις υπολογισμούς στο μυαλό σου, «Φίλε,πότε μας πούλησαν τόσα πολλά  αυτοκίνητα;» Αν αναλογεί ένα αυτοκίνητο  ανά  άτομο, το να μεγαλώσουμε  τους δρόμους για τα λεωφορεία δεν έχει νόημα. Έτσι κι αλλιώς ,είναι η ίδια Κωνσταντινούπολη που κατακτήθηκε από τον Φατίχ(Μεχμέτ  τον Κατακτητή).  Ήταν Παρασκευή και ήμουν μέσα σε ένα ταξί. Η σιωπή μου, διεισδύοντας  στο ταξί, χρέωνε 49 κουρούς το χιλιόμετρο και η δική μου σιωπή ήταν τέτοιου είδους που μπορούσε να σωπάσει και την 1.400 κυβικών  πετρελαιοκίνητη μηχανή του  ταξί.  Ο οδηγός, απόμακρος, δεν κοιτούσε καν το πρόσωπό μου, λες και ταξίδευε με το τσιγάρο που εισέπνεε. Η δυστυχία του και ο θυμός του διαπότιζαν το κάθισμα, τον εσωτερικό καθρέφτη  και το κομπολόι πάνω στο κιβώτιο ταχυτήτων ,περισσότερο από το τσιγάρο του. Πάτησα άλλη μια φορά το κουμπί της σιωπής μου και κατέβασα το παράθυρο για να αποτρέψω το διάφραγμα μου να πρηστεί από την έλλειψη οξυγόνου εκεί μέσα. Υπέθεσα πως υπάρχει μια λύση για τα πάντα ,όπως συνήθιζα από τα χρόνια μου στο δημοτικό.
Όταν η κίνηση ξαφνικά σταμάτησε, ένα είδος ατμού σαν από ατμοσίδερο βγήκε από την μύτη του οδηγού.
« Έτσι είναι τις Παρασκευές»,είπα.
«Πουφ»,είπε.
Δεν είπα «Εσύ ίσως να είσαι συνηθισμένος όμως». Ετοιμαζόμουν  να το πω αλλά το μετάνιωσα γιατί δεν ήθελα ο θυμός και η έξαψη στο πρόσωπό του να προσωποποιήσουν τα προβλήματα.
Άναψε άλλο ένα τσιγάρο. Εισέπνευσε μια πολύ στοργική πρόταση όπως «δεν θα ενοχληθείς, σωστά;» με μια ανάσα και αντάλλαξε τα πάντα μέσα του  με νικοτίνη. Το  εισέπνευσε τόσο βαθιά ώστε η κάφτρα από το  τσιγάρο έκανε αντανάκλαση στα πρόσωπά μας μέσα από το παράθυρο του ταξί.  Τα βάσανα του, ο θυμός του ,ό,τι έζησε ή ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει ,όλα, γίνονταν καπνός, έμπαιναν στα πνευμόνια του και μετά έβγαιναν σαν την μελωδία μιας σοβαρής βλασφημίας .Ενώ έβγαζε τον καπνό  του είπε « Μακάρι να μην είχαμε πάρει αυτόν  τον δρόμο.» Όταν είπε «Μακάρι» , το πήρα προσωπικά και είπα «Έτσι είναι τις Παρασκευές». Όταν δεν απάντησε, άρχισα να παίζω με το τηλέφωνό μου. Κανείς δεν μου είχε τηλεφωνήσει. Άρχισα να διαβάζω τα παλιά μηνύματα  για να περάσει η ώρα. Ευτυχώς δύο πράγματα διέκοψαν τη σιωπή. Πρώτα ακούστηκε το ραδιοσύστημα του ταξί και οι  μετά οι φίλοι του είπαν πράγματα όπως «Όχι, μην πας από εκείνο τον δρόμο»  , «Ισμαήλ, πού είσαι;» ,κλπ. Κι αυτά τον ενόχλησαν. Έτσι, άνοιξε το ραδιόφωνο. Εφόσον οι ετικέτες  πάνω στο ραδιόφωνο είχαν σβηστεί, απλά πατούσε τα κουμπιά τυχαία. Συντονίστηκε σε έναν γελοίο σταθμό και ακούγαμε την ίδια διαφήμιση για 15 λεπτά λες και ακούγαμε νανούρισμα και κινηθήκαμε 200 μέτρα ακόμη. Η διαφήμιση κράτησε τόσο πολύ, που ήθελα να είμαι το πρώτο άτομο που θα έπαιρνε το μαγικό φίλτρο που θεράπευε τα πάντα,  το οποίο πρόσφεραν στους πρώτους 100 ανθρώπους  που θα τηλεφωνούσαν. Φαίνεται ότι το φίλτρο λειτούργησε, γιατί η κίνηση άρχισε να μειώνεται και ο οδηγός επιτέλους έβαλε δευτέρα. Όταν έβαλε τρίτη, όλα έγιναν καλύτερα.  Αν έβαζε τετάρτη θα έκλαιγα με δάκρυα χαράς ,αλλά δε ήθελα να πάω με πέμπτη, με αυτό τον οδηγό. Όταν το  μποτιλιάρισμα διαλύθηκε, τα κύτταρα μας άρχισαν να χορεύουν αδερφικά Halay λες και οι αρτηρίες  μας  ξεμπλόκαραν. Ακόμη και ο οδηγός, εισέπνεε το τσιγάρο του με ευχαρίστηση. Το εισέπνεε με ευγένεια για να μην προσβάλλει τα αδερφικά του κύτταρα που χόρευαν. Η σιωπή μου εξατμίστηκε. Η απλή πλευρά της ζωής σε έκανε να χορεύεις Halay, τα πράγματα που πήρες τόσο σοβαρά κάνουν μικροσκοπικό θόρυβο στις χορδές της καρδιάς σου. Το ταξί έγινε το κέντρο μερικών πραγμάτων  όπως οτιδήποτε άλλο.
Αφού θα κατέβαινα σύντομα από το ταξί, κοίταξα το ταξίμετρο. Έδειχνε 28 λίρες. Ενώ αποκαθιστούσα την αξία των διπλωμένων χαρτονομισμάτων που έβγαλα από την τσέπη μου ,με το να τα ξεδιπλώσω, είδα την φωτογραφία ενός μικρού παιδιού κολλημένη δίπλα στο ταξίμετρο. Σκέφτηκα «Πώς γίνεται αυτός ο ξινός άνθρωπος να έχει τόσο όμορφο παιδί;». Αναρωτήθηκα για την μητέρα του χωρίς να περάσω τις  ηθικές γραμμές. Και μετά, για να είμαι ειλικρινής,όπως κάθε ανθρώπινο πλάσμα, σκέφτηκα πώς θα ήταν το δικό μου παιδί ,αν είχα.
«Είναι πολύ γλυκός, ο Θεός να τον ευλογεί.», είπα.
«Ε;»
«Το παιδί στη φωτογραφία.»
«Αχ,», είπε και γέλασε, δείχνοντας  ότι μπορούσε να γελάσει.» «Εγώ είμαι.»
«Τι;» Είπα χωρίς να αντιδράσω πάρα πολύ.
«Ναι, εγώ είμαι. Αγαπώ αυτή τη φωτογραφία. Την κοιτάζω όταν είμαι αγχωμένος  ή όταν βαριέμαι .Είναι η μοναδική μου φωτογραφία.»
«Η μοναδική;»
«Ναι.» Είχε ήδη προσπεράσει το μέρος όπου θα κατέβαινα. Πρόσεξα ότι το ταξίμετρο  έδειχνε 32 λίρες τώρα.
«Η μοναδική;»
«Η μητέρα μου έκαψε κατά λάθος τις φωτογραφίες  στη σόμπα. Είχα μόνο πέντε ή έξι φωτογραφίες.»
«Λυπάμαι που το ακούω. Ευτυχώς έχετε αυτήν.»
«Έκανα μερικά αντίγραφα της.  Ποτέ δεν ξέρεις.»
«Έχετε δίκιο.»
Ήμουν τόσο έκπληκτος. Πώς εκείνο το κεφάτο παιδί μετατράπηκε σε τούτο εδώ; Λες και αυτή η φωτογραφία ήταν η τελευταία φορά που χαμογέλασε.
«Το χαμόγελό σας εκεί είναι πολύ ωραίο.»Κοιτάζοντας την φωτογραφία κρατούσε το τιμόνι, σαν να κρατούσε τα χέρια της παιδικής του ηλικίας και σαν να μην ήθελε να μιλήσει άλλο για αυτό.
«Πάντα έτσι είναι τις Παρασκευές.»
«Ναι, πάντα έτσι είναι τις Παρασκευές.»
Όταν σας είπα ότι εγώ ήμουν ο ήρωας αυτής της ιστορίας, είπα ψέματα. Ο οδηγός ήταν ο ήρωας αυτής της ιστορίας. Καθώς  κατέβαινα, κοίταξα για άλλη μια φορά τη  χαρούμενη φωτογραφία και αυτός μου έδωσε 10 λίρες ρέστα.
Τηλεφώνησα στη μαμά μου μόλις κατέβηκα από το ταξί.
«Μαμά…»
«Ναι γιέ μου;»
«Μπορείς να μου στείλεις τις φωτογραφίες που ήμουν παιδί;»
«Tι σημαίνει αυτό;»
«Θέλω αυτές που χαμογελούσα.»

Σημειώσεις του μεταφραστή:
(1)Ένα θρυλικό τέρας (δράκος) με ένα μόνο μάτι στην Τουρκική  μυθολογία.
(2) Μια πολύ διάσημη επική ιστορία των Τούρκων Oghuz.
(3) Είναι ένα φαλακρό αγόρι που είναι ένας  Τούρκικος χαρακτήρας μυθοπλασίας.

(4) H Yesilcam Street αναφέρεται στην Τουρκική κινηματογραφική βιομηχανία.


                 -----------------------------------------------------------------------



The child in me By Engin Akyurek
from Kafasina Göre Magazine


When you write a story, even a cat on the street can be its protagonist. But, I have to tell you beforehand that this story’s hero is me.
Heroes, legends, and prudish rumors which were fabricated over the course of time, with echoing sounds, and that were conjugated with “once upon a time”; those from the fairy tales of the East to 1001 Nights, from Tepegoz(1) to Dede Korkut(2), from Keloglan(3) to village plays in which the village headman plays a camel; if you get tired of them, travel two thousand kilometers away, and you will have heroes from Little Red Riding Hood to Pinocchio, from Cinderella to the bane of our life, Pollyanna. Even though we don’t realize it, they are our heroes. It sounds arrogant when we say “child’s mind” but our heroes with their glossy paper shininess permeated into our childish ways are still somewhere inside us. If you skip the fabricated parts, all of them whisper something into our ears. If we understand them, they become our Kellile-Dimme, if we don’t then we just forget about it. Your beard grows, your breasts develop, blah-blah you learn something and then you learn more… Then those colors painting your soul turn into a whiny scene of a drama actor who sees flashbacks with a lot of violin sound at the background. When you go out, you turn your teacher or your friends into a protagonist with an unexplained probability theory and you become the best cast director of the world with your childish joy. Just to spite actors abusing bad guy clichés, you adorn epic bad guys with conscience. Once those heroes become extras and become the sadness of Yesilcam Street(4), then they call you “a man”. And you start popping zits on your face with a razor in front of a mirror.
I am the hero of this story and I will build my sentences in a manner befitting to a hero. If only I could tell about myself a little, everything will pour out and I will start building sentences one after another. As you know, first you describe the physical features of a hero and then his/her psychological state. It is the misfortune of being a hero; the soul is buried between the body and its organs; it is described like an eye or a nail and you encumber your heart with a cardiovascular responsibility. Since I am the hero, I write my psychological state, choosing to write well-mannered things rather than make a literary mistake [Translator’s note: he is playing on words here. “Edepli” and “edebi” sound almost the same. “Edepli” means well-mannered or decent whereas “edebi” means literary]. SILENCE. Our psychological state that we are in foreshadows the future for some people and tells something from the past for others. I think it is been quite some time that I’ve found a “silence” button. I am turning it on and off now and then without blowing my fuse and, praise be, I can use it well. Like a latest fashion kitchen robot, blending into myself, I can silently get lost in modern life. I am telling this situation only to you. Without further ado, I am back to my hero, that is, to my story.
It was Friday. I wanted to take Istanbul and feed it with goat milk in the middle of Anatolia on that Friday. Many people are familiar with its traffic. Its roads and bridges, as if they are Esztergom Castle, don’t give passage to you. You start doing calculations in your mind, “Man, when did they sell us so many cars?” If there is one car per head, widening metro bus roads is no use. After all, it is the same Istanbul conquered by Fatih (Mehmet the Conqueror). It was Friday and I was in a cab. My silence, permeating the cab, was charging 40 kurus per kilometer and mine was a silence of a kind that could mute 1.4 diesel engine of the cab. Driver, aloof, didn’t even look at my face, as if he was traveling with the cigarette that he was inhaling. His unhappiness and anger pervaded the seat, the inside mirror, and the rosary over the gear shift rather than the cigarette. I pushed my silence button once again and rolled down the window to prevent my diaphragm from bloating from the lack of oxygen inside. I assumed that there was a solution for everything with a habit from my elementary school years.
When the traffic stopped suddenly, a kind of steam iron effect came out of the cab driver’s nose.
“It is like that on Fridays”, I said.
“Puff”, he said.
I didn’t say “You may be used to it, though”. I was just about to say it but I gave up because I didn’t want the anger and the temper on his face to personalize the problems.
He lighted another cigarette. He inhaled a very caring sentence like “You won’t be disturbed, right” in one breath and exchanged everything inside with nicotine. He inhaled it so deep that the cinder of the cigarette was reflected on our faces from the cab window. His sufferings, angers, what he lived through or what he couldn’t do, all of them, becoming a smoke, got into his lungs, then was exhaled as a melody of severe cussing. While exhaling his smoke, he said “I wish we hadn't taken this way.” When he said “I wish”, I took it personal and said “It is like this on Fridays.” When he didn’t answer, I started playing with my phone. Nobody had called me. I began to read the old messages to pass time. Luckily, a couple of things disturbed the silence; first cab’s radio system beeped and then his friends told things like “No, don’t take that road!” “Ismail, where are you?”, etc. These disturbed him as well. So, he turned on the radio. Since the labels on the radio were wiped off, he just pushed the buttons randomly. He tuned to a very ridiculous station and we listened to the same commercial for 15 minutes as if we were listening to a lullaby and moved forward for 200 meters more. The commercial took so long that I wanted to be the first person who took the cure-all potion that they offered first 100 people who called. It seems that the potion had worked because the traffic built down and the driver finally shifted to second gear. When he shifted to third gear, everything got better. If he shifted to fourth gear, I could cry tears of happiness but I didn’t want to shift to fifth gear with this driver. When the traffic jam broke up, our cells brotherly started dancing Halay as if our arteries were unclogged. Even the driver inhaled his cigarette with pleasure. He inhaled it gently not to offend his brotherly dancing cells. My silence evaporated. The simple side of life made you dance Halay, the things you took so seriously made tinny noise on the strings of your heart. The cab became the center of some things like everything else.
Since I was going to get off the cab soon, I checked the meter. It showed twenty eight liras. While I was restoring the value of the folded money which I took out of my pocket by unfolding them, I saw the picture of a little child attached next to the meter. I thought to myself “How can this sour faced man have such a beautiful child?” I thought about his mother without crossing the moral lines. And then, to be honest, like every human being, I thought about how my child would be if I had a child.
“He is so sweet, God bless him” I said.
“Huh?”
“The child in the picture.”
“Ah,” he said and laughed, showing that he could laugh. “That’s me.”
“What?” I said without reacting too much.
“Yes, that’s me. I love this picture. I look at it when I feel stressed or bored. That’s my only picture.”
“Only?”
“Yes.” He had already passed where I would get off. I noticed that the meter displayed 32 liras now.
“Only?”
“My mother burned the pictures in the stove by mistake. I had only four or five pictures.”
“Sorry to hear that. Luckily, you have this one.”
“I made a couple of copies of this. You never know.”
“You’re right.”
I was so surprised. How did this merry child turn into this? As if this picture was the last time that he smiled.
“You smile there is very nice.” Looking at the picture, he clutched the driving wheel as if he was holding the hands of his childhood and as if he didn’t want to talk about this anymore.
“It is always like this on Fridays.”
“Yes, it is always like this on Fridays.”
When I told you that I was the hero of this story, I lied a little bit. The driver was the hero of this story. While getting off, I looked at that happy picture once again and he gave 10 liras change back to me.
I called my mom as soon as I got off the cab.
“Mom…”
“Yes, son?”
“Could you send my childhood pictures?”
“What gives?”
“I want the ones that I smiled.”
Translator’s notes:
(1) A legendary creature (ogre) with only one eye on his forehead in Turkic mythology
(2) A very famous epic story of the Oghuz Turks
(3) A bald boy who is a Turkish fictional character
(4) Yesilcam Street refers to Turkish film art and industry

(Thanx EAUFC for the English translation)


                            --------------------------------------------------


L'enfant en moi par Engin Akyürek
de Kafasina Göre Magazine
Lorsque tu écris une histoire, même un chat dans la rue peut être son protagoniste. Mais, je dois vous dire d'avance que le héros de cette histoire c’ est moi.
Des héros, des légendes et des rumeurs prudes qui ont été fabriqués au cours du temps, avec des sons en écho, et qui ont été conjugués avec "Il était une fois»; ceux des contes des fées de l'Orient à 1001 Nuits, de Tepegoz (1) à Dede Korkut (2), de Keloglan (3) à des jeux de village dans lesquels le chef du village joue un chameau; si vous êtes fatigués d'eux, voyagez deux mille kilomètres de là, et vous aurez les héros de Chaperon Rouge à Pinocchio, de Cendrillon au fléau de notre vie, Pollyanna. Même si nous ne le réalisons pas, ce sont nos héros. Il semble  arrogant  quand nous disons «l'esprit de l'enfant», mais nos héros avec la brillance de leur papier glacé imprégné dans nos manières enfantines sont encore quelque part à l'intérieur de nous. Si vous laissez tomber  les pièces fabriquées, chacun d'eux murmure quelque chose dans nos oreilles. Si nous les comprenons, ils deviennent notre Kellile-Dimme, si nous ne les comprenons pas nous les oublions simplement. Ta barbe pousse, ton sein se développe, bla-bla tu apprends quelque chose et puis tu en apprends plus ... Alors ces couleurs qui  peignent ton âme se transforment  en une scène geignarde d'un acteur de théâtre qui voit des flashbacks avec beaucoup de sons de violon à l'arrière-plan. Quand tu sors, tu fais tourner ton professeur ou tes amis à un protagoniste avec une théorie des probabilités inexpliquée et tu  deviens le meilleur réalisateur du monde avec ta  joie enfantine. Donc pour contrarier les acteurs qui abusent  des clichés du “mauvais”,tu décores des “méchants”  épiques avec conscience. Une fois ces héros deviennent figurants et ils deviennent la tristesse de la rue Yesilcam (4), puis ils t’appellent « homme». Et tu commences  à  casser des boutons d’ acné sur ton visage avec un rasoir en face d'un miroir.
Je suis le héros de cette histoire et je vais construire mes phrases d'une manière digne d'un héros. Si seulement je pouvais parler de moi un peu, tout s’écoulera et je vais commencer à construire des phrases l’une après l'autre. Comme vous le savez, d'abord tu décris  les caractéristiques physiques d'un héros et puis son état psychologique. C’est le malheur d'être un héros; l'âme est enterrée entre le corps et ses organes; il est décrit comme un œil ou un ongle et tu encombres  ton coeur avec une responsabilité cardiovasculaire. Puisque  je suis le héros, je vous écris de mon état psychologique, en choisissant d'écrire des choses bien élevées plutôt que de faire une erreur littéraire [Note du traducteur: il joue sur les mots ici. "Edepli" et "edebi" sonnent  presque le même. "Edepli" signifie bien élevé ou décent alors que "edebi" signifie littéraire]. LE SILENCE. Notre état psychologique dans lequel  nous sommes, annonce  l'avenir pour certaines personnes et dit quelque chose du passé pour les autres. Je pense qu'il  y a certain temps que j'ai trouvé un bouton «silence». Je l’allume et je l’éteins  de temps en temps  sans griller mon fusible et, Dieu soit loué, je peux l'utiliser bien. Comme un robot de cuisine de dernière mode, je me mélange en moi-même,et  je peux silencieusement  me perdre dans la vie moderne. Je ne dis pour cette situation qu’ à vous. Sans tarder plus, je retourne à mon héros, c'est-à-dire, à mon histoire.
Il était vendredi. Je voulais prendre Istanbul et la nourrir avec du lait de chèvre au milieu de l'Anatolie ce vendredi. Beaucoup de gens sont habitués à sa circulation. Ses routes et ses ponts, comme s’ils étaient le Château d’Esztergom, ne te laissent pas passer. Tu commences à faire des calculs dans  ton cerveau, "Eh pote, quand ils nous ont  vendu autant de voitures?" S’ il ya une voiture par personne, l'élargissement des routes de bus est inutile. Après tout, c’est la même Istanbul conquise par Fatih (Mehmet le Conquérant). Il était vendredi et j’étais dans un taxi. Mon silence, imprégnant la cabine de taxi, a été facturé 40 kurus par kilomètre et mon silence était d'une nature qui pourrait garder le silence d'un moteur diesel de 1400 cc. Le chauffeur, distant, ne regardait même pas mon visage, comme s’ il était en voyage avec la cigarette dont il avalait la fumée. Son malheur et sa colère envahissaient le siège, le rétroviseur intérieur, et le chapelet sur le levier de vitesse plus que la cigarette. J’ai poussé mon bouton de silence encore une fois et j’ai baissé la fenêtre pour empêcher mon diaphragme de gonfler de l'absence d'oxygène à l'intérieur. J’ai supposé qu'il y avait une solution pour tout comme j’avais l’ habitude pendant mes années d'école primaire.
Lorsque la circulation est arrêtée tout à coup, une sorte d'effet de fer à vapeur sortait du nez du chauffeur de taxi.
"C’est comme ça le vendredi", j’ai dit.
"Puff", il a dit.
Je n’ai pas dit "Pourtant,vous pouvez y être habitué.". J’étais sur le point de le dire, mais j’ai renoncé parce que je ne voulais pas la colère et la humeur sur son visage de personnaliser les problèmes.
Il  a allumé une autre cigarette. Il a inhalé une phrase très souciante  comme "Vous ne serez pas dérangé, n’est-ce pas?» d’un souffle et a tout échangé à l'intérieur avec de la nicotine. Il a inhalé sa cigarette si profondément  que la cendre de la cigarette a été reflétée sur nos visages de la fenêtre de la cabine. Ses souffrances, ses colères, ce qu'il a vécu ou ce qu'il ne pouvait pas faire, chacun d'entre eux, est devenu une fumée, est entré  dans ses poumons, puis a été exhalée comme une mélodie de malédiction sévère. En exhalant sa fumée, il a déclaré: "Je souhaite que nous n’ayons pas pris cette route." Quand il a dit: «Je souhaite», je l'ai pris personnellement  et j’ai dit: «C’est comme ça le vendredi." Quand il n'a pas répondu, j’ai commencé à jouer avec mon téléphone. Personne ne m’ avait appelé. J’ai commencé à lire les anciens messages pour passer le temps. Heureusement, un certain nombre de choses ne troublait pas le silence; le système de radio du taxi a fait bip puis ses amis ont dit des choses comme: «Non, ne prenez pas cette route!" "Ismail, où es-tu?", etc. Ces choses l’ont aussi perturbé. Ainsi, il a allumé la radio. Puisque les étiquettes sur la radio ont été essuyées, il a juste poussé les boutons au hasard. Il a réglé une station très ridicule et nous avons écouté la meme pub pendant 15 minutes comme si nous écoutions une berceuse et nous nous sommes déplacés  vers l'avant pour plus de 200 mètres. La pub a duré si longtemps que je voulais être la première personne qui prendrait la potion panacée qu’ ils offraient aux 100 premières personnes qui appelleraient. Il semble que la potion avait travaillé parce que la circulation a baissé et le chauffeur a finalement passé à la deuxième vitesse. Quand il est passé à la troisième vitesse, tout est allé mieux. S’ il passait à la quatrième vitesse, je pouvais pleurer des larmes de bonheur, mais je ne voulais pas passer à la cinquième vitesse avec ce chauffeur. Lorsque l'embouteillage a pris fin, nos cellules ont  commencé à danser Halay fraternellement comme si nos artères ont été desobstrués. Même le chauffeur a inhalé sa cigarette avec plaisir. Il l’a inhalée doucement pour ne pas offenser ses cellules de danse fraternelles. Mon silence a évaporé. Le côté simple de vie vous  fait danser Halay, les choses que vous avez pris tellement au sérieux ont fait du bruit métallique sur les cordes de votre coeur. Le taxi est devenu le centre de certaines choses comme tout le reste.
Depuis que je devais descendre du taxi bientôt, j’ai vérifié le compteur. Il montrait vingt-huit lires. Pendant que je restaurais  la valeur de l'argent plié que j’ai pris de ma poche en le dépliant, j’ai vu la photo  d'un petit enfant attaché  à côté du compteur. Je me suis dit: «Comment cet homme au visage aigre peut avoir un si bel enfant?" J’ai  pensé à sa mère sans traverser les lignes morales. Et puis, pour être honnête, comme tout être humain, j’ai pensé comment mon enfant serait si j’avais un enfant.
"Il est si doux, que Dieu le bénisse" j’ai dit.
"Hein?"
"L'enfant sur la photo."
"Ah," il a dit en riant, montrant qu'il pouvait rire. "C'est moi."
«Quoi?» J’ai dit sans réagir trop.
"Oui c'est moi. J'adore cette photo. Je la regarde quand je me sens stressé ou ennuyé. Voilà c’est ma seule photo. "
"La seule photo?"
"Oui." Il avait déjà passé d’ où je voudrais descendre. J’ai  remarqué que le compteur affichait 32 lires maintenant.
"La seule photo?"
"Ma mère a brûlé les photos  dans le poêle par erreur. Si j’avais seulement quatre ou cinq photos. "
"Désolé d'entendre ça. Heureusement, vous avez celle-ci ".
«J’ai  fait  quelques exemplaires de celle-ci. On ne sait jamais."
"Vous avez  raison."
Je étais si surpris. Comment cet enfant joyeux s’est  fait tourner dans tout cela? Comme si cette photo  était la dernière fois qu'il a souri.
"Vous souriez c’ est très beau." En regardant la photo, il a saisi le volant  comme s’il tenait les mains de son enfance et comme s’ il ne voulait pas parler de cela plus.
"C’ est toujours comme ça le vendredi."
"Oui, c’ est toujours comme ça le vendredi."
Quand je vous ai dit  que je suis le héros de cette histoire, je mentais un peu. Le chauffeur  a été le héros de cette histoire. En descendant, je regardais cette photo heureuse encore une fois et il m’a donné 10 lires de monnaie.
J’ai appelé ma mère dès que je suis descendu du taxi.
"Maman…"
"Oui, mon fils?"
"Tu pourrais m’ envoyer mes photos d'enfance?"
"Qu’est-ce que ça veut dire?"
«Je veux celles dans lesquelles je souriais."
Notes du traducteur:
(1) Une créature légendaire (ogre) avec seulement un œil sur son front dans la mythologie turque.
(2) Un très célèbre épopée des Turcs Oghuz.
(3) Un garçon chauve qui est un personnage fictif de la Turquie
(4) Yesilcam rue se réfère à l'art cinématographique de l'industrie turque.


SPANISH 
El niño en mí Por Engin Akyurek
desde Kafasina Göre Revista
[Traducción de aficionados Engin Akyurek Universal Club - Alicia Maria Mantuan]

Cuando se escribe una historia, incluso un gato en la calle puede ser su protagonista. Pero, tengo que decir de antemano que el héroe de esta historia soy yo.
Héroes, leyendas y rumores mojigatos que fueron fabricados en el transcurso del tiempo, con los sonidos resonantes, y que se conjugaron con "érase una vez"; los de los cuentos de hadas de Oriente a Las 1001 Noches, desde Tepegöz (1) a Dede Korkut (2), a partir de Keloglan (3) para obras de teatro de la aldea en la que el jefe de la aldea interpreta a un camello; si te cansas de ellos, viajas dos mil kilómetros de distancia, y tendrás héroes de Caperucita Roja a Pinocho, la Cenicienta de la pesadilla de nuestra vida, Pollyanna. A pesar de que no nos damos cuenta, ellos son nuestros héroes. Suena arrogante cuando decimos "la mente del niño", pero nuestros héroes con su papel satinado impregnado brillo en nuestras cosas de niño todavía están en algún lugar dentro de nosotros. Si rebotan las piezas fabricadas, todas ellas susurran algo en nuestros oídos. Si los entendemos, se convierten en nuestra Kellile-Dimme, si no entonces nos olvidamos de ella. Su barba crece, sus senos se desarrollan, bla-bla se aprende algo y luego se aprende más ... Entonces esos colores que pintan tu almay se convierten en una escena quejumbrosa de un actor de teatro que ve los flashbacks con mucho sonido de violín en el fondo. Cuando sales, conviertes tu profesor o tus amigos en protagonistas con una teoría de la probabilidad no explicada y te conviertes en el mejor director del elenco del mundo con tu alegría infantil. Sólo parafastidiar los malos actores abusan de pequeños clichés, que adornan los malas épicas con conciencia. Una vez que esos héroes se convierten en extras y se convierten en la tristeza de Yeşilçam Street (4), entonces te llaman "un hombre". Y empiezan a aparecer granos en la cara con una navaja delante de un espejo.
Yo soy el héroe de esta historia y yo construiré mis frases de forma acorde a un héroe. Si tan sólo pudiera decir acerca de mí mismo un poco, derramar todo y comenzar la construcción de frases, una tras otra. Como ustedes saben, primero describes las características físicas de un héroe y luego su / su estado psicológico. Es la desgracia de ser un héroe; el alma está enterrada entre el cuerpo y sus órganos; se describe como un ojo o un clavo y gravar su corazón con una responsabilidad cardiovascular. Puesto que soy el héroe, escribo mi estado psicológico, la elección de escribir las cosas bien correctas y no cometer un error literaria [Nota del traductor: está jugando con palabras aquí. "Edepli" y "edebi" sonido casi iguales. "Edepli" significa buenos modales o decente mientras que "edebi" significa literaria]. SILENCIO. Nuestro estado psicológico que esta presagiando el futuro para algunas personas y dice algo del pasado para los demás. Creo que se ha sido bastante tiempo que he encontrado un botón de "silencio". Me estoy encendiendo y apagando de vez en cuando sin soplar mi fusible y, alabado sea, puedo usarlo bien. Como un último robot de cocina de moda, mezclando en mí mismo, puedo perderme en silencio en la vida moderna. Yo estoy narrando esta situación sólo para ti. Sin más preámbulos, he vuelto a mi héroe, que es, a mi historia.
Era viernes. Quería tomar a Estambul y alimentarlo con leche de cabra en el centro de Anatolia en ese viernes. Muchas personas están familiarizadas con su tráfico. Sus caminos y puentes, como si fueran Castillo Esztergom, no te dejan pasar. Empiezas haciendo cálculos en tu mente: "Hombre, ¿cuándo nos venden tantos coches?" Si hay un coche por cabeza, la ampliación de las carreteras de autobuses Metro es inútil. Después de todo, es el mismo Estambul conquistado por Fatih (Mehmet el Conquistador). Era viernes y yo estaba en un taxi. Mi silencio, impregnando la cabina, estaba cobrando 40 kurus por kilómetro y el mío era un silencio de una especie que podría silenciar motor 1.4 diesel de la cabina. Conductor, distante, ni siquiera miraba a la cara, como si estuviera viajando con el cigarrillo que estaba inhalando. Su infelicidad y la ira impregnado el asiento, el espejo en el interior, y el rosario sobre la palanca de cambio en lugar del cigarrillo. Me abrí el botón de silencio una vez más y bajé la ventanilla para evitar que mi diafragma se hinchara de la falta de oxígeno en el interior. Supuse que había una solución para todo con una costumbre de mis años de escuela primaria.
Cuando el tráfico se detuvo de repente, una especie de efecto plancha de vapor salió de la nariz del conductor de taxi.
"Es como que los viernes", le dije.
"Puff", dijo.
Yo no he dicho "Es posible que se acostumbre a ello, sin embargo." Estaba a punto de decirlo, pero me di por vencido, porque no quería que la ira y el temple de su rostro personalizara los problemas.
Encendió otro cigarrillo. Aspiró una sentencia muy cariñosa como "Usted no se verá afectado, a la derecha" en un suspiro y cambió todo el interior con la nicotina. Aspiró tan profundo que la ceniza del cigarrillo reflejó la cara en la ventana de la cabina. Sus sufrimientos, enojos, lo que le tocó vivir o lo que no podía hacer, todos ellos, convirtiéndose en una cortina de humo, ya ha recibido en sus pulmones, y luego fue exhalado como una melodía de graves maldiciones . Mientras exhala su humo,dijo: "Ojalá no hubiéramos tomado este camino." Cuando dijo "Ojalá", lo tomé personal y dijo: "Es como este viernes." Cuando él no respondió, comencé a jugar con mi teléfono. Nadie me había llamado. Comencé a leer los mensajes antiguos para pasar el tiempo. Por suerte, un par de cosas perturbaba el silencio; primero sono el sistema de radio de la cabina y luego sus amigos dijeron cosas como "¡No, no tomes ese camino!" "Ismail, ¿dónde estás?", etc. Estos le perturbaron también. Así, se dio la vuelta en la radio. Dado que las etiquetas de la radio fueron borradas, sólo empujó los botones al azar. Él sintonizó una estación muy ridículaa y escuchamos el mismo comercial durante 15 minutos como si estuviéramos escuchando una canción de cuna y avanzó unos 200 metros más. El comercial tomó tanto tiempo que yo quería ser la primera persona, que tomaba la panacea poción que ofrecieron a primeras 100 personas que llamaran. Parece que la poción había trabajado porque el tráfico construido hacia abajo y, finalmente, el conductor se desplaza a la segunda marcha. Cuando pasó a la tercera velocidad, todo mejoró. Si se movia a la cuarta velocidad, podía llorar lágrimas de felicidad, pero yo no quería pasar a la quinta marcha con este controlador. Cuando el atasco se separó, nuestras células fraternales empezaron a bailar Halay como si se obstruyeran nuestras arterias. Incluso el conductor inhaló su cigarro con placer. Aspiró con cuidado de no ofender a sus células del baile de la hermandad. Mi silencio se evaporó. La parte sencilla de la vida me hizo bailar Halay, las cosas que tomé tan en serio hacían ruido metálico en las cuerdas del corazón. La cabina se convirtió en el centro de algunas cosas como todo lo demás.
Desde antes de salir de la cabina, he comprobado el medidor. Mostró veintiocho liras. Mientras estaba restaurando el dinero plegado que saqué de mi bolsillo desplegandolos , vi la foto de un niño pequeño adjunta al lado del medidor.Me dije a mí mismo "¿Cómo puede este hombre con cara agria tener un hijo tan hermoso?" Pensé en su madre sin cruzar las líneas morales. Y luego, para ser honesto, como todo ser humano, pensé en cómo sería mi hijo si tuviera un hijo.
"Él es tan dulce, que Dios lo bendiga", le dije.
"¿Eh?"
"El niño en la imagen."
"Ah", dijo y se rió, mostrando que podía reír. "Ese soy yo."
"¿Qué?", Le dije sin reaccionar demasiado.
"Si ese soy yo. Amo esta foto. Yo la veo cuando me siento estresado o aburrido. Esa es mi única foto ".
"¿Sólo?"
"Sí." Él ya había pasado cuando me baje. Me di cuenta de que el medidor muestra 32 liras ahora.
"¿Sólo?"
"Mi madre quemó las imágenes en la estufa por error. Yo tenía sólo cuatro o cinco fotos ".
"Lamento escuchar eso. Por suerte, usted tiene éste ".
"Hice un par de copias de este. Nunca sabes."
"Estás bien."
Yo estaba tan sorprendido. ¿Cómo surgió este niño feliz a su vez en esto? Como si en esta imagen fura la última vez que él sonrió.
"Usted sonríe allí es muy agradable." En cuanto a la imagen, se agarró la rueda motriz como si estuviera sosteniendo las manos de su infancia y como si él no quería hablar más de esto.
"Siempre es así los viernes."
"Sí, es siempre así los viernes."
Cuando te dije que yo era el héroe de esta historia, yo mentí un poco. El conductor era el héroe de esta historia. Mientras que bajo, miré a esa foto feliz una vez más y me dio 10 liras de cambio de vuelto.
Llamé a mi mamá en cuanto me bajé del taxi.
"Mamá…"
"Sí, hijo?"
"¿Podrías enviarme mis fotos de la infancia?"
"¿Qué quieres?
"Quiero las que estoy sonriendo"

Nota del traductor[ Por suerte siempre está sonriendo.
Notas del traductor:
(1) Una criatura legendaria (ogro) con un solo ojo en la frente en la mitología turca
(2) Una muy famosa épica historia de los turcos Oghuz
(3) Un muchacho calvo que es un personaje ficticio de Turquía
(4) Yeşilçam Calle refiere al arte película turca y la industria

[Traducción de aficionados Engin Akyurek Universal club]





1 σχόλιο:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Συνολικές προβολές σελίδας

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget